Ακούς πολλά πραγματα στο λεωφορείο ενώ προσπαθείς απελπισμένα να κοιμηθείς. Ντάρλινγκ. Αυτό μοιάζει να είναι το πιο ταιριαστό. Ο,τι λάμπει δεν ειναι χρυσός. Η, ίσως, ο χρυσός δεν ειναι απαραίτητο να λάμπει. Δεν ξέρω, δεν είχαμε ποτέ ιδιαίτερες επαφές. Βασικά, δεν έχω χρόνο για φιλοσοφικές αναλύσεις. Αφού όλοι ξέρουμε ότι αυτό που έχει σημασία, είναι το αν το είπε η Βανδή η όχι. Και επειδή καλό ειναι να αναλύω θέματα που ή κατέχω, ή κάνω πως κατέχω, ή τίποτα απ τα δύο, δεν θα αναλωθώ περαιτέρω.
Και αφού μίλησα όμορφα και σωστά, εχω να πω το εξής. Περνώντας κάτι μήνες κατά τους οποίους γενικά αναθεωρώ τη ζωή, τον άνθρωπο, τα ναρκωτικά, την ψυχή, το σώμα, το χριστιανισμό (όποιος το πιστεψε να σηκώσει το χέρι του),την καλωσύνη,την κακία, το φενγκ σουι, και που γενικά μάι φάκινγκ λάιφ ιζ τζέιντζινγκ, έχω να δηλώσω με το χέρι στην καρδιά δύο πράγματα. Πρώτον, προσπαθήστε να είστε ειλικρινείς, μερικές φορές είναι σχεδόν ερεθιστικό. Και δεύτερον, αν όλα πάνε σκατά, σηκώστε το κεφάλι σας απ τη χέστρα και παραδεχτείτε ότι είναι δική σας επιλογή. Και αν πάλι όλα δεν πάνε τόσο σκατά οσο έχετε συνηθίσει, μη φοβάστε, συμβαίνει ξέρετε.
Μα πόσο ευτυχισμένη μπορεί να με κάνει μια γκαρσονιέρα που δεν πρόκειται να νοικιάσω. Γκοντ μπλες δε γκαρσονιέρες.Ναι, είμαι ακατανόητη. Αλλα ποιός με χέζει.(Ευτυχώς κανείς)
Και για όσους από σας παίρνουν ψυχοφάρμακα, να έχετε υπόψιν σας ότι είναι για τον πούτσο.
Τετάρτη 29 Απριλίου 2009
Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2009
Περι σχολης, αυτοματισμου, τηλεναυτιλων
Αγαπητοι υπευθυνοι του χαους.
Αρχικα, αγαπητες γραμματειες.Οχι γραμματεις, γραμματειες. Σας καταλαβαινω.Οχι πιστεψτε με, σας καταλαβαινω.Κανετε μια δυσκολη δουλεια. Αρχικα, δουλευετε τρεις φορες τη βδομαδα, απο τις 11 μεχρι τις 2 το μεσημερι, σε μια δουλεια απαιτητικη, εχετε να αντιμετωπισετε μαινομενες ξανθιες χαζογκομενες που σας ρωτανε συνεχως "Που ειναι η τουαλετα? Εχετε φωτια? Συγνωμη, αλλα ο παππους μου επαθε εγκεφαλικο προσφατα, μηπως ξερετε αν αυτο εχει σχεση με τους νευρωνες η με την οσφυικη αποσυμπιεση σε καταστασεις ελλειψης βαρυτητας?"
Καθε φορα που γινεται καταληψη αναγκαζεστε, ναι αναγκαζεστε, να μην δουλευετε.Και το λεω με πονο ψυχης, γιατι ξερω ποσο σας αρεσει η δουλεια σας. Το καταλαβαινω καθε φορα που με βαζετε να περιμενω στην ουρα, επειδη τρωτε σαντουιτς.Φαινεται στα ματια σας ξεκαθαρα η προσμονη, ειναι σαν να λετε " τι ειναι το φαι μπροστα σε μια φοιτητρια που περιμενει", εχω δει μερικες απο εσας να σφαδαζουν ενω οι αλλες τις αναγκαζουν με το ζορι να μπουκωθουν, ουρλιαζοντας με απογνωση "ΟΧΙ ΟΧΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΩ" Σας καταλαβαινω.
Αλλα αν υπαρχει ενα πραγμα που με κανει πραγματικα να οδυρομαι , να σφαδαζω, να κλαιω με λυγμους, να βαριαναστεναζω και να τραβαω τα μαλλια μου, ειναι το βασανιστηριο στο οποιο αναγκαστηκατε να υποβληθειτε φετος. Τοσα χρονια , σας εχουν προσλαβει με το ενα και μοναδικο σωστο κριτηριο: το dna.Εχετε ακαδημαικη συγγενεια με καποιο εξεχον προσωπο του πανεπιστημιου, μοιραζεστε τα ιδια γονιδια, τα ιερα γονιδια του "ο -μπατζανακης-του-αδερφου-της-κουνιαδας-του-πρυτανη-ειναι-παιδικος-φιλος-του-κολλητου-του-αντρα-μου" Μεχρι τωρα, ο απαραβατος αυτος νομος κρατουσε υγιεις,δραστηριες,χορτατες, τις γραμματειες μας.Αλλα φετος τολμησαν, ναι , τολμησαν, να σας αναγκασουν να συναναστραφειτε ενα ειδος υποδεεστερο απο σας, κατωτατης νοημοσυνης.Ενα ειδος που εξελιγμενα οντα με το dna του πρυτανη δεν μπορουν να πλησιασουν, ποσο μαλλον να συναναστραφουν και να πεσουν στο επιπεδο του. Ναι κυριες και κυριοι.Αναγκασανε τις γραμματειες μας να ΑΚΟΥΜΠΗΣΟΥΝ,ΝΑ ΧΕΙΡΙΣΤΟΥΝ, ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΣΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΕΝΟΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ.Και δωσανε και ονομα στο απανθρωπο αυτο βασανιστηριο. Το ειπανε ηλεκτρονικες δηλωσεις μαθηματων.Ετσι απλα.
Τασσομαι λοιπον δημοσια υπερ των βασανισμενων εργαζομενων γραμματειων.Δεχομαι ετσι απλα, να αρχισει η εξεταστικη μου στις 9 Φεβρουαριου, ενω θα παρω βιβλια στις 16.Γιατι προκειμενου να βλεπω ανθρωπινα δικαιωματα να καταπατωνται με τετοιο τροπο, προτιμω να δωσω εξετασεις πρωτα, και οταν παρω τα βιβλια να δω αν αυτα που απαντησα στις εξετασεις ηταν σωστα.Δεν εχουν το δικαιωμα να δινουν διορια , η ας το πω καλυτερα τελεσιγραφο , 6 μηνων, αναγκαζοντας μια περηφανη γραμματεια να ξεπεσει με τετοιο τροπο.Για να χειριστει κανεις εναν ηλεκτρονικο υπολογιστη κυριες και κυριοι, πρεπει να μπει στον τροπο λειτουργιας του, να εξεφτελισει τη νοημοσυνη του σκεπτομενος οπως ενα ματσο με καλωδια.Γιατι μονο πεφτοντας στο επιπεδο μιας ηλεκτρικης συσκευης θα μπορεσει μια αξιολογη γραμματεια να αποκωδικοποιησει τους ποταπους και αξιοθρηνητους μηχανισμους της. Και ξερετε τι αποτελεσμα θα εχει αυτο.Ναι ξερετε παρα πολυ καλα, πολιτες του τηλεκοντρολ.Οι γραμματειες μας θα μετατραπουν σε ρομποτ.Ανθρωποι με προσωπικοτητα,μπριο,ορεξηγια ζωη, φαι, βρισιδι, κουτσομπολιο, θα μετατραπουν σε μιζερες υπαρξεις που θα πληκτρολογουν με μηχανιστικο, απροσωπο τροπο αχρηστα δεδομενα. Χωρις προσωπικοτητα, χωρις ελεος,χωρις ζωη.Μηχανες.Γιατι αυτο θελουν να κανουν.Να εξεφανισουν το τελευταιο ιχνος αυθορμητισμου και δημιουργικοτητας στις σχολες μας.Τις γραμματειες.
Καλω σε συγκεντρωση διαμαρτυριας .
ΚΑΤΩ ΤΑ ΠΙΣΙΑ
ΠΑΝΩ ΤΑ ΒΥΖΙΑ
(Τι να περιμενεις απο μια σχολη που εχει τεραστιες τρυπες στο ταβανι απ οπου σταζουν νερα, και αντι να βουλωσουν τις τρυπες, τοποθετουν γλαστρες στο σημειο οπου σταζει.Το ξεφτιλα ειναι λιγο, το γελιο ειναι τοσο πολυ που κατανταει αηδια στο τελος.)
(Α, το μπλογκ μου ειναι ασπρο και χωρις φιλους επειδη εκανα παπαρια.καποτε θα φτιαξει.)
Αρχικα, αγαπητες γραμματειες.Οχι γραμματεις, γραμματειες. Σας καταλαβαινω.Οχι πιστεψτε με, σας καταλαβαινω.Κανετε μια δυσκολη δουλεια. Αρχικα, δουλευετε τρεις φορες τη βδομαδα, απο τις 11 μεχρι τις 2 το μεσημερι, σε μια δουλεια απαιτητικη, εχετε να αντιμετωπισετε μαινομενες ξανθιες χαζογκομενες που σας ρωτανε συνεχως "Που ειναι η τουαλετα? Εχετε φωτια? Συγνωμη, αλλα ο παππους μου επαθε εγκεφαλικο προσφατα, μηπως ξερετε αν αυτο εχει σχεση με τους νευρωνες η με την οσφυικη αποσυμπιεση σε καταστασεις ελλειψης βαρυτητας?"
Καθε φορα που γινεται καταληψη αναγκαζεστε, ναι αναγκαζεστε, να μην δουλευετε.Και το λεω με πονο ψυχης, γιατι ξερω ποσο σας αρεσει η δουλεια σας. Το καταλαβαινω καθε φορα που με βαζετε να περιμενω στην ουρα, επειδη τρωτε σαντουιτς.Φαινεται στα ματια σας ξεκαθαρα η προσμονη, ειναι σαν να λετε " τι ειναι το φαι μπροστα σε μια φοιτητρια που περιμενει", εχω δει μερικες απο εσας να σφαδαζουν ενω οι αλλες τις αναγκαζουν με το ζορι να μπουκωθουν, ουρλιαζοντας με απογνωση "ΟΧΙ ΟΧΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΩ" Σας καταλαβαινω.
Αλλα αν υπαρχει ενα πραγμα που με κανει πραγματικα να οδυρομαι , να σφαδαζω, να κλαιω με λυγμους, να βαριαναστεναζω και να τραβαω τα μαλλια μου, ειναι το βασανιστηριο στο οποιο αναγκαστηκατε να υποβληθειτε φετος. Τοσα χρονια , σας εχουν προσλαβει με το ενα και μοναδικο σωστο κριτηριο: το dna.Εχετε ακαδημαικη συγγενεια με καποιο εξεχον προσωπο του πανεπιστημιου, μοιραζεστε τα ιδια γονιδια, τα ιερα γονιδια του "ο -μπατζανακης-του-αδερφου-της-κουνιαδας-του-πρυτανη-ειναι-παιδικος-φιλος-του-κολλητου-του-αντρα-μου" Μεχρι τωρα, ο απαραβατος αυτος νομος κρατουσε υγιεις,δραστηριες,χορτατες, τις γραμματειες μας.Αλλα φετος τολμησαν, ναι , τολμησαν, να σας αναγκασουν να συναναστραφειτε ενα ειδος υποδεεστερο απο σας, κατωτατης νοημοσυνης.Ενα ειδος που εξελιγμενα οντα με το dna του πρυτανη δεν μπορουν να πλησιασουν, ποσο μαλλον να συναναστραφουν και να πεσουν στο επιπεδο του. Ναι κυριες και κυριοι.Αναγκασανε τις γραμματειες μας να ΑΚΟΥΜΠΗΣΟΥΝ,ΝΑ ΧΕΙΡΙΣΤΟΥΝ, ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΣΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΕΝΟΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ.Και δωσανε και ονομα στο απανθρωπο αυτο βασανιστηριο. Το ειπανε ηλεκτρονικες δηλωσεις μαθηματων.Ετσι απλα.
Τασσομαι λοιπον δημοσια υπερ των βασανισμενων εργαζομενων γραμματειων.Δεχομαι ετσι απλα, να αρχισει η εξεταστικη μου στις 9 Φεβρουαριου, ενω θα παρω βιβλια στις 16.Γιατι προκειμενου να βλεπω ανθρωπινα δικαιωματα να καταπατωνται με τετοιο τροπο, προτιμω να δωσω εξετασεις πρωτα, και οταν παρω τα βιβλια να δω αν αυτα που απαντησα στις εξετασεις ηταν σωστα.Δεν εχουν το δικαιωμα να δινουν διορια , η ας το πω καλυτερα τελεσιγραφο , 6 μηνων, αναγκαζοντας μια περηφανη γραμματεια να ξεπεσει με τετοιο τροπο.Για να χειριστει κανεις εναν ηλεκτρονικο υπολογιστη κυριες και κυριοι, πρεπει να μπει στον τροπο λειτουργιας του, να εξεφτελισει τη νοημοσυνη του σκεπτομενος οπως ενα ματσο με καλωδια.Γιατι μονο πεφτοντας στο επιπεδο μιας ηλεκτρικης συσκευης θα μπορεσει μια αξιολογη γραμματεια να αποκωδικοποιησει τους ποταπους και αξιοθρηνητους μηχανισμους της. Και ξερετε τι αποτελεσμα θα εχει αυτο.Ναι ξερετε παρα πολυ καλα, πολιτες του τηλεκοντρολ.Οι γραμματειες μας θα μετατραπουν σε ρομποτ.Ανθρωποι με προσωπικοτητα,μπριο,ορεξηγια ζωη, φαι, βρισιδι, κουτσομπολιο, θα μετατραπουν σε μιζερες υπαρξεις που θα πληκτρολογουν με μηχανιστικο, απροσωπο τροπο αχρηστα δεδομενα. Χωρις προσωπικοτητα, χωρις ελεος,χωρις ζωη.Μηχανες.Γιατι αυτο θελουν να κανουν.Να εξεφανισουν το τελευταιο ιχνος αυθορμητισμου και δημιουργικοτητας στις σχολες μας.Τις γραμματειες.
Καλω σε συγκεντρωση διαμαρτυριας .
ΚΑΤΩ ΤΑ ΠΙΣΙΑ
ΠΑΝΩ ΤΑ ΒΥΖΙΑ
(Τι να περιμενεις απο μια σχολη που εχει τεραστιες τρυπες στο ταβανι απ οπου σταζουν νερα, και αντι να βουλωσουν τις τρυπες, τοποθετουν γλαστρες στο σημειο οπου σταζει.Το ξεφτιλα ειναι λιγο, το γελιο ειναι τοσο πολυ που κατανταει αηδια στο τελος.)
(Α, το μπλογκ μου ειναι ασπρο και χωρις φιλους επειδη εκανα παπαρια.καποτε θα φτιαξει.)
Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2009
Περι θερμανσης ,φερεγγυοτητας, υπεραπλουστευσης
Σημερα δεν εκανα τιποτα. Οταν λεμε οτι δεν εκανα τιποτα, εννοουμε οτι το "δεν εκανα τιποτα" το εκανα ολη μερα. Σηκωθηκα, και ετσι οπως σηκωθηκα θα ξαναπαω για υπνο.
Ισως να ναι αυτο το τιποτα που με κανει να ξαναποσταρω.Αν μη τι αλλο, το να γραφεις κατι ειναι κατι, δεν ειναι τιποτα. Σκεφτομουνα λοιπον τα αεροθερμα. Οσοι απο σας εχετε αεροθερμα, τζακια, καλοριφερ,και οτιδηποτε σε θερμαντικο επιπλοειδες αντικειμενο, θα εχετε σιγουρα παρατηρησει το εξης.Οταν καθεστε κοντα του,καποιο μερος του σωματος σας ζεσταινεται επικινδυνα, και το ακριβως αντιθετο μερος σας παγωνει ανεξελεγκτα.
Εχουμε λοιπον τη δεξια μου πατουσα να καιγεται,οπως και το δεξι μου μπουτι-γαμπα-και-τα-συναφη.Το αριστερο μου χερι ομως παγωνει, και πιανοντας τη δεξια μου πατουσα προσπαθει να ζεσταθει,με αποτελεσμα να παγωνει και η πατουσα, και το χερι να συνεχιζει να ειναι παγωμενο.
Καποιος θα το ανελυε με τους νομους της φυσικης. Καποιος θα τονιζε οτι δεν εχω ντυθει σωστα. Ε εγω θα το αναλυσω ως εξης.
Εχουμε μια πηγη θερμοτητας που ξερουμε οτι ειναι διπλα μας. Συγκεκριμενα, εμενα το αεροθερμο βρισκεται ακριβως διπλα στο γραφειο μου.Οποτε το μονο που εχω να κανω, ειναι να απλωσω το κουλο μου, και να πατησω το κουμπι.Βεβαια ξερω οτι στο τελος θα καταληξω η μιση να καιγομαι και η αλλη μιση να κρυωνει,και αν δοκιμασω να ζεστανω τον μισο μου εαυτο με τον φλεγομενο αλλο μισο, απλα θα κρυωσω ολοκληρη.
Επισης γνωριζω πολυ καλα πως η λυση λεγεται ρουχα.Ειναι στην ντουλαπα μου, που βρισκεται στο δωματιο του αδερφου μου. Για να φτασω ομως στα ρουχα,θα πρεπει να σηκωθω, να περπατησω, να κανω μια γεωτρηση καθως ειναι πασιγνωστο πως η ντουλαπα μου ειναι τακτοποιημενη συμφωνα με το χαρακτηρα μου, και να πιασω κατι ζεστο να φορεσω.
Ολη αυτη η διαδικασια για να πραγματοποιηθει προυποθετει φυσικα το να χρησιμοποιησω μπολικους μυες, ενεργεια, θερμιδες, βαλε τη σκεψη του τι ειναι καλυτερο να φορεσω, βαλε την αποφαση, βαλε τη φαντασια που θα χρειαστω για να το βρω, βαλε το βρισιδι που θα ριξω οταν θα πεφτουν διαφορα ρουχα κατω, βαλε, βαλε,βαλε.
Βεβαια το καλο ειναι οτι θα ζεσταθω ολοκληρη και θα αισθανθω οτι κατι εκανα.Το κακο ειναι οτι με μια απλη κινηση του χεριου μου ζεσταινομαι η μιση.
Υπαρχει και η αλλη λυση.Να κουναω το αεροθερμο μολις καιγομαι. Και να το βαζω στην αντιθετη μερια.Πραγμα που αποκλειεται πρωτον απο βαρεμαρα, και δευτερον επειδη στο χρονο που θα χρειαστει να ζεσταθει η μια πλευρα, εχει παγωσει η αλλη , πραγμα που μας φερνει στα ιδια.Επισης αποκλειεται το να γυριζω εγω καθε τρεις και λιγο, για καθαρα πρακτικους λογους(πρεπει να βλεπω την οθονη)
Αρα το προβλημα μου εχει μεν λυση, αλλα η λυση απαιτει δραση, και σημερα δεν ειμαι και πολυ καλη στη δραση (αουτς καηκε η πατουσα μου) οποτε αναμενω να βελτιωθει ο καιρος,τουλαχιστον τα κλιματιστικα το καλοκαιρι εχουν τηλεκοντρολ και στοχευουν στο απειρο.
"Σας καιει ο κωλος σας αλλα κρυωνει το νεφρο σας; Περιμενετε να καλοκαιριασει και ολα θ αλλαξουν"
Ισως να ναι αυτο το τιποτα που με κανει να ξαναποσταρω.Αν μη τι αλλο, το να γραφεις κατι ειναι κατι, δεν ειναι τιποτα. Σκεφτομουνα λοιπον τα αεροθερμα. Οσοι απο σας εχετε αεροθερμα, τζακια, καλοριφερ,και οτιδηποτε σε θερμαντικο επιπλοειδες αντικειμενο, θα εχετε σιγουρα παρατηρησει το εξης.Οταν καθεστε κοντα του,καποιο μερος του σωματος σας ζεσταινεται επικινδυνα, και το ακριβως αντιθετο μερος σας παγωνει ανεξελεγκτα.
Εχουμε λοιπον τη δεξια μου πατουσα να καιγεται,οπως και το δεξι μου μπουτι-γαμπα-και-τα-συναφη.Το αριστερο μου χερι ομως παγωνει, και πιανοντας τη δεξια μου πατουσα προσπαθει να ζεσταθει,με αποτελεσμα να παγωνει και η πατουσα, και το χερι να συνεχιζει να ειναι παγωμενο.
Καποιος θα το ανελυε με τους νομους της φυσικης. Καποιος θα τονιζε οτι δεν εχω ντυθει σωστα. Ε εγω θα το αναλυσω ως εξης.
Εχουμε μια πηγη θερμοτητας που ξερουμε οτι ειναι διπλα μας. Συγκεκριμενα, εμενα το αεροθερμο βρισκεται ακριβως διπλα στο γραφειο μου.Οποτε το μονο που εχω να κανω, ειναι να απλωσω το κουλο μου, και να πατησω το κουμπι.Βεβαια ξερω οτι στο τελος θα καταληξω η μιση να καιγομαι και η αλλη μιση να κρυωνει,και αν δοκιμασω να ζεστανω τον μισο μου εαυτο με τον φλεγομενο αλλο μισο, απλα θα κρυωσω ολοκληρη.
Επισης γνωριζω πολυ καλα πως η λυση λεγεται ρουχα.Ειναι στην ντουλαπα μου, που βρισκεται στο δωματιο του αδερφου μου. Για να φτασω ομως στα ρουχα,θα πρεπει να σηκωθω, να περπατησω, να κανω μια γεωτρηση καθως ειναι πασιγνωστο πως η ντουλαπα μου ειναι τακτοποιημενη συμφωνα με το χαρακτηρα μου, και να πιασω κατι ζεστο να φορεσω.
Ολη αυτη η διαδικασια για να πραγματοποιηθει προυποθετει φυσικα το να χρησιμοποιησω μπολικους μυες, ενεργεια, θερμιδες, βαλε τη σκεψη του τι ειναι καλυτερο να φορεσω, βαλε την αποφαση, βαλε τη φαντασια που θα χρειαστω για να το βρω, βαλε το βρισιδι που θα ριξω οταν θα πεφτουν διαφορα ρουχα κατω, βαλε, βαλε,βαλε.
Βεβαια το καλο ειναι οτι θα ζεσταθω ολοκληρη και θα αισθανθω οτι κατι εκανα.Το κακο ειναι οτι με μια απλη κινηση του χεριου μου ζεσταινομαι η μιση.
Υπαρχει και η αλλη λυση.Να κουναω το αεροθερμο μολις καιγομαι. Και να το βαζω στην αντιθετη μερια.Πραγμα που αποκλειεται πρωτον απο βαρεμαρα, και δευτερον επειδη στο χρονο που θα χρειαστει να ζεσταθει η μια πλευρα, εχει παγωσει η αλλη , πραγμα που μας φερνει στα ιδια.Επισης αποκλειεται το να γυριζω εγω καθε τρεις και λιγο, για καθαρα πρακτικους λογους(πρεπει να βλεπω την οθονη)
Αρα το προβλημα μου εχει μεν λυση, αλλα η λυση απαιτει δραση, και σημερα δεν ειμαι και πολυ καλη στη δραση (αουτς καηκε η πατουσα μου) οποτε αναμενω να βελτιωθει ο καιρος,τουλαχιστον τα κλιματιστικα το καλοκαιρι εχουν τηλεκοντρολ και στοχευουν στο απειρο.
"Σας καιει ο κωλος σας αλλα κρυωνει το νεφρο σας; Περιμενετε να καλοκαιριασει και ολα θ αλλαξουν"
Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2009
Στον Αντρεα μου.
Μπηκα στην πτερυγα του νοσοκομειου φορωντας την πανοπλια της ψυχραιμιας. "Ο καθενας εχει να τραβηξει το δικο του δρομο,δεν μπορω να σωσω κανεναν" , "οσο αρρωστα και να ειναι δεν θα το σκεφτω, εγω ηρθα εδω για να δωσω χαρα" Και παγωσα οποιαδηποτε φρικη αρχιζε να φυτρωνει μεσα μου, ξεπλενοντας τα χερια μου μια, δυο ,τρεις φορες με το αντισηπτικο, σιγουρη για τον εαυτο μου, γιατι εγω ειμαι ψυχραιμη, ηρεμη, ειμαι φτιαγμενη γι αυτο, παντα ημουνα.
Ησουνα το πρωτο παιδακι που ειδα. Ηρθες σιγα σιγα, με τη μαμα σου και σερνωντας τον ορο σου με το ενα χερι.Πανω στον ορο κρεμοντουσαν παιχνιδακια, για σενα ισως να ηταν ολο ενα παιχνιδακι, μεγαλο και με ροδες. Μου εκανε εντυπωση ποσα καλωδια μπορουσαν να εχουν βαλει σε ενα τοσο μικρο παιδακι."Αυτη ποια ειναι?" ρωτησες. "Ειμαι η Λουσια, ηρθα για να παιξουμε αν θες. Εσυ ποιος εισαι?" "Ο Αντρεας"
Ολος κι ολος δυο μεγαλα ματια, και ενα τεραστιο χαμογελο. Μια σταλια, τεσσαρων χρονων.Σκεφτομουνα τα πιο κουλα παιχνιδια για χαρη σου, εκανα τις πιο ηλιθιες γκριματσες, ειχα ερθει για να σου δωσω χαρα. Πηρες ενα σοβαρο υφος. " Μη με κανεις να γελαω σε παρακαλω" μου ειπες."Με ποναει." Και σαν χαζη ρωτησα, "Που σε ποναει?" και σηκωσες την μπλουζα σου και μου εδειξες τις γαζες και τους ορους στην κοιλιτσα σου. "Δεν πειραζει, δε θα γελαμε, δεν πειραζει, ελα να παιξουμε σοβαρα"
Να παιξουμε σοβαρα.....Χωρις να γελαμε.Παιξαμε λοιπον.Μου εξηγησες οτι οι Ρωμαιοι στο κεφαλι τους εχουν βεντουζες."Μου το ειπε η Μαρια" δηλωσες. Γιατι να σε αμφισβητησω αλλωστε.Ζωγραφισαμε ρωμαικες γαλερες και φωτιες και πειρατες και θαλασσες.Εσυ ζωγραφιζες και μου εξηγουσες δηλαδη, και εγω παρακολουθουσα, σαν να ημουνα εγω το παιδακι και εσυ ο μεγαλος. Και οταν ζαλιζοσουνα σταματουσαμε, αλλα οχι για πολυ, ηθελες να μου δειξεις κι αλλα.
Και χτυπησε το ρολοι 9 η ωρα το βραδυ.Επρεπε να φυγω...."Μη φυγεις.Σε παρακαλω." Με κοιτουσες λυπημενα και ηθελα να πεθανω. "Σε παρακαλω". "Πρεπει να φυγω Αντρεα μου...,θα ξαναπαιξουμε ομως αλλη μερα!" "Σε παρακαλω, λιγο μονο.Μεινε λιγο μονο."
Δεν ξαναπαιξαμε αλλη μερα. " Απο ολες τις κοπελες πιο πολυ αγαπαω αυτην" ειχες πει και με ειχες δειξει γελωντας.Αλλα η "αυτη" δεν αντεξε οσο περιμενε. Και μεχρι τωρα θελει να παρει τηλεφωνο να ρωτησει αν εισαι καλα, αλλα δεν τολμαει,φοβαται τι θ ακουσει.
Ετσι,με μια καθυστερηση 6 μηνων σου γραφει αυτο το κειμενο και ευχεται μεσα απο την καρδια της να μην εισαι πια αρρωστος, να εχουν μεγαλωσει τα μαλλακια σου, και να τρεχεις ανεμελος σε καποια παιδικη χαρα γελωντας τοσο δυνατα που ολοι οι πονοι σου να γινονται σκονη.
Ησουνα το πρωτο παιδακι που ειδα. Ηρθες σιγα σιγα, με τη μαμα σου και σερνωντας τον ορο σου με το ενα χερι.Πανω στον ορο κρεμοντουσαν παιχνιδακια, για σενα ισως να ηταν ολο ενα παιχνιδακι, μεγαλο και με ροδες. Μου εκανε εντυπωση ποσα καλωδια μπορουσαν να εχουν βαλει σε ενα τοσο μικρο παιδακι."Αυτη ποια ειναι?" ρωτησες. "Ειμαι η Λουσια, ηρθα για να παιξουμε αν θες. Εσυ ποιος εισαι?" "Ο Αντρεας"
Ολος κι ολος δυο μεγαλα ματια, και ενα τεραστιο χαμογελο. Μια σταλια, τεσσαρων χρονων.Σκεφτομουνα τα πιο κουλα παιχνιδια για χαρη σου, εκανα τις πιο ηλιθιες γκριματσες, ειχα ερθει για να σου δωσω χαρα. Πηρες ενα σοβαρο υφος. " Μη με κανεις να γελαω σε παρακαλω" μου ειπες."Με ποναει." Και σαν χαζη ρωτησα, "Που σε ποναει?" και σηκωσες την μπλουζα σου και μου εδειξες τις γαζες και τους ορους στην κοιλιτσα σου. "Δεν πειραζει, δε θα γελαμε, δεν πειραζει, ελα να παιξουμε σοβαρα"
Να παιξουμε σοβαρα.....Χωρις να γελαμε.Παιξαμε λοιπον.Μου εξηγησες οτι οι Ρωμαιοι στο κεφαλι τους εχουν βεντουζες."Μου το ειπε η Μαρια" δηλωσες. Γιατι να σε αμφισβητησω αλλωστε.Ζωγραφισαμε ρωμαικες γαλερες και φωτιες και πειρατες και θαλασσες.Εσυ ζωγραφιζες και μου εξηγουσες δηλαδη, και εγω παρακολουθουσα, σαν να ημουνα εγω το παιδακι και εσυ ο μεγαλος. Και οταν ζαλιζοσουνα σταματουσαμε, αλλα οχι για πολυ, ηθελες να μου δειξεις κι αλλα.
Και χτυπησε το ρολοι 9 η ωρα το βραδυ.Επρεπε να φυγω...."Μη φυγεις.Σε παρακαλω." Με κοιτουσες λυπημενα και ηθελα να πεθανω. "Σε παρακαλω". "Πρεπει να φυγω Αντρεα μου...,θα ξαναπαιξουμε ομως αλλη μερα!" "Σε παρακαλω, λιγο μονο.Μεινε λιγο μονο."
Δεν ξαναπαιξαμε αλλη μερα. " Απο ολες τις κοπελες πιο πολυ αγαπαω αυτην" ειχες πει και με ειχες δειξει γελωντας.Αλλα η "αυτη" δεν αντεξε οσο περιμενε. Και μεχρι τωρα θελει να παρει τηλεφωνο να ρωτησει αν εισαι καλα, αλλα δεν τολμαει,φοβαται τι θ ακουσει.
Ετσι,με μια καθυστερηση 6 μηνων σου γραφει αυτο το κειμενο και ευχεται μεσα απο την καρδια της να μην εισαι πια αρρωστος, να εχουν μεγαλωσει τα μαλλακια σου, και να τρεχεις ανεμελος σε καποια παιδικη χαρα γελωντας τοσο δυνατα που ολοι οι πονοι σου να γινονται σκονη.
Σάββατο 24 Ιανουαρίου 2009
Το συμπαν και γω
Τελευταια με εχει προβληματισει εντονα η συμπαντικη κοελιακη συνομωσιολογια, που καταληγει να υπηρετει συμφωνα με τον εν λογω κυριο, τα δικα μου μιζερα θελω.
Πανω κατω εχω καταληξει στο οτι ο εν λογω κυριος μπορει να ισχυριζεται οτι ξερει, αλλα δεν ξερει.Και ο μονος τροπος να το αποδειξω, ειναι να αντιταξω στα αξιολογα και τεκμηριωμενα επιχειρηματα του τα δικα μου, που ειναι επισης βαθυστοχαστα, τεκμηριωμενα, και ας μου επιτραπει μια λιγο πιο λαικη εκφραση, σαικσι.
Λεει λοιπον.
"Οταν θελεις κατι πολυ, ολο το συμπαν συνομωτει για να το αποκτησεις"
Και λεω εγω.
"Οταν θελεις κατι πολυ, και το θελει και το συμπαν, το συμπαν κερδιζει και εσυ παιρνεις τον μπουλο." ( με μπ για εμφαση)
"Οταν θελεις κατι πολυ, το συμπαν ξυριζει τα ποδια του και τραγουδαει χαριτοδιπλωμενο"
"Οταν θελεις κατι πολυ, το συμπαν σε γραφει στ αρχιδια του και προτιμαει το διπλανο σου"
"Οταν το συμπαν θελει κατι πολυ, ποιος χεστηκε για σενα"
"Οταν θελεις κατι πολυ,τραβα παρτο, πριν το καταλαβει το συμπαν και σε γαμησει αναποδα"
" Οταν θελεις κατι πολυ, το συμπαν δεν εχει καμια απολυτως σχεση.Ζωον"
"Οταν θες κατι πολυ,και βρισκεται μεσα στο συμπαν, τοτε το συμπαν αποδεικνυεται χρησιμο."
Πιστευω οτι μετα απο αυτο θα γινω και εγω μπεστ σελερ. Αχ.
Πανω κατω εχω καταληξει στο οτι ο εν λογω κυριος μπορει να ισχυριζεται οτι ξερει, αλλα δεν ξερει.Και ο μονος τροπος να το αποδειξω, ειναι να αντιταξω στα αξιολογα και τεκμηριωμενα επιχειρηματα του τα δικα μου, που ειναι επισης βαθυστοχαστα, τεκμηριωμενα, και ας μου επιτραπει μια λιγο πιο λαικη εκφραση, σαικσι.
Λεει λοιπον.
"Οταν θελεις κατι πολυ, ολο το συμπαν συνομωτει για να το αποκτησεις"
Και λεω εγω.
"Οταν θελεις κατι πολυ, και το θελει και το συμπαν, το συμπαν κερδιζει και εσυ παιρνεις τον μπουλο." ( με μπ για εμφαση)
"Οταν θελεις κατι πολυ, το συμπαν ξυριζει τα ποδια του και τραγουδαει χαριτοδιπλωμενο"
"Οταν θελεις κατι πολυ, το συμπαν σε γραφει στ αρχιδια του και προτιμαει το διπλανο σου"
"Οταν το συμπαν θελει κατι πολυ, ποιος χεστηκε για σενα"
"Οταν θελεις κατι πολυ,τραβα παρτο, πριν το καταλαβει το συμπαν και σε γαμησει αναποδα"
" Οταν θελεις κατι πολυ, το συμπαν δεν εχει καμια απολυτως σχεση.Ζωον"
"Οταν θες κατι πολυ,και βρισκεται μεσα στο συμπαν, τοτε το συμπαν αποδεικνυεται χρησιμο."
Πιστευω οτι μετα απο αυτο θα γινω και εγω μπεστ σελερ. Αχ.
Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2009
πιπες
Ενα , δυο , τρια.
Παυση, ξεχασα γιατι μετραω.
Ενα, δυο, τρια ειπα. Οταν δε θελω να σκεφτομαι μετραω.Μετραω στιγμες. Μια στιγμη περασε.Δυο στιγμες περασαν.Τρεις.Τεσσερις.
Οι στιγμες περνανε και γω τις κοιταω.
"Για σενα στεναχωριεμαι.Οι αλλοι θα διαλεξουν ενα τρενο, και θα φυγουν.Εσυ θα τα κοιτας να περνανε ενα ενα απο μπροστα σου.Τι ψαχνεις?"
Οποιος ψαχνει βρισκει. Οποιος περιφερεται ασκοπα,χανεται.Και για να μη χαθω στεκομαι στο ιδιο σημειο.Και μετραω τις στιγμες.Μια, δυο, τρεις στιγμες περασαν.Απο μπροστα μου.Χωρις να φυγω μαζι τους.
Δεν πειραζει.Δε βαριεσαι.Δε γαμιεται.Δεν παει αλλο.
Παυση, ξεχασα γιατι μετραω.
Ενα, δυο, τρια ειπα. Οταν δε θελω να σκεφτομαι μετραω.Μετραω στιγμες. Μια στιγμη περασε.Δυο στιγμες περασαν.Τρεις.Τεσσερις.
Οι στιγμες περνανε και γω τις κοιταω.
"Για σενα στεναχωριεμαι.Οι αλλοι θα διαλεξουν ενα τρενο, και θα φυγουν.Εσυ θα τα κοιτας να περνανε ενα ενα απο μπροστα σου.Τι ψαχνεις?"
Οποιος ψαχνει βρισκει. Οποιος περιφερεται ασκοπα,χανεται.Και για να μη χαθω στεκομαι στο ιδιο σημειο.Και μετραω τις στιγμες.Μια, δυο, τρεις στιγμες περασαν.Απο μπροστα μου.Χωρις να φυγω μαζι τους.
Δεν πειραζει.Δε βαριεσαι.Δε γαμιεται.Δεν παει αλλο.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)