Συναισθηματικά Βαμπίρια και Αλλες Αηδίες.

Κυκλοφορούν ανάμεσα μας. Μερικοί έχουμε ένα στην ντουλάπα μας. Είναι εκεί όταν κοιτάζουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Στο τρένο, στο λεωφορείο, στο διαστημόπλοιο.
Ένα συναισθηματικό βαμπίρ κυκλοφορεί συνήθως σε μορφή ανθρώπου. Για να το ξεχωρίσεις χρειάζεται είτε μακροχρόνια πείρα στη διαπροσωπική επικοινωνία μαζί τους, είτε να είσαι ο ίδιος συναισθηματικό βαμπίρ.
Και επειδή εγώ έχω και τα δύο, θα σας διαφωτίσω. Υπάρχει ένας ξεκάθαρος τρόπος να τα εντοπίσετε.Ένα απλό και κατανοητό τεστάκι.Διαλέξτε ένα στόχο.Ενα υποψηφιο βαμπιρ. Αρχικά ρωτήστε "Πως είσαι". Ρωτήστε το σε διάφορες περιστάσεις. Πχ, όταν το συναισθηματικό βαμπίρ γαμιέται στην παραλία. Σκύψτε από πάνω και ρωτήστε. "Πως είσαι?" Αν το υποψήφιο βαμπιρ απαντήσει "Καλά μωρέ...." είστε σε καλό δρόμο. Πρέπει όμως να συνεχίσετε. Πρέπει να πετύχετε το βαμπιρ σε μια περίσταση φαινομενικής απόλυτης δυστυχίας. Σε ένα νοσοκομείο. Κάντε την ίδια ερώτηση. "Πως είσαι?"Αν το θύμα μας είναι όντως βαμπιρ, θα απαντήσει πάλι "Καλά μωρε..." μόνο που σε δύο με τρία δευτερόλεπτα θα συγκροτηθεί και θα προσθέσει ενα "Ε, κάπως δύσκολα" με ένα απλανές ύφος, που δηλώνει ότι δεν το νιώθει και ιδιαίτερα. Παρατηρήστε το θύμα σας. Παραδόξως, ενώ έχει συναισθηματική εμβέλεια χαλασμένου ραδιοφώνου, θα το βρείτε σε χώρους όπου όλοι είναι υπερβολικά συναισθηματικοί, πονεμένοι, καταθλιπτικοί, η μαστουρωμένα χαρούμενοι.Το βαμπιρ θα στέκεται με ένα βλέμμα απλανές, και αν το παρατηρήσετε προσεκτικά, θα δείτε ότι πλησιάζει τους πιό ευσυγκίνητους, τους παρατηρεί με γουρλωμένα μάτια, και ναι κυρίες και κύριοι, συγκινείται μαζί τους.
Και εκεί είναι το κρίσιμο σημείο. Πρέπει να πλησιάσετε το βαμπιρ και να το ρωτήσετε γρήγορα. "Τι νιώθεις?" Αν όντως είναι βαμπιρ, θα απαντήσει κάτι σε "Δεν ξέρω, αλλά κοίτα τι λυπημένος που είναι αυτος!"¨Οταν ο άλλος σταματήσει το συναισθηματικό του παραλήρημα, το βαμπιρ μας θα επιστρέψει στην κουλ κατάσταση του, και θα ψάξει αμέσως να βρει κάποιον άλλο που να περνάει κάποιου είδους συναισθηματική κρίση.
Τα ώριμα συναισθηματικά βαμπιρ είναι δύσκολα ανιχνεύσιμα, διότι έχουν αναπτύξει σε μεγάλο βαθμό τη λεγόμενη "μιμητική συναισθημάτων". Μπορούν να κλαίνε, να γελάνε, να θυμώνουν , και ενω εξωτερικά σφαδάζουν από εικονικούς πόνους , από μέσα τους σκέφτονται κάτι σε "χμ, θα μπορούσαν οι άνθρωποι να μην έχουν φρύδια?"Ενας καλός τρόπος να ανακαλύψετε αν ένας σφαδάζων άνθρωπος είναι συναισθηματικο βαμπίρ, είναι να τον παρατηρήσετε. Οταν ένα βαμπιρ ουρλιάζει απ τους ψυχικούς πόνους, σας ρίχνει κλεφτές ματιές να δει αν σας προκάλεσε κάποιου είδους συναισθηματική αντίδραση.Αν εσείς πχ αρχίσετε να κλαίτε, το βαμπιρ ως δια μαγείας θα σταματήσει το παραλήρημα, θα στρέψει όλη του την προσοχή σε εσάς, και θα αρχίσει αμέσως να ταυτίζεται μαζί σας.
Ενα άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο των βαμπιρ είναι η ιδιαίτερη συμπεριφορά προς το άλλο φύλο. Ενώ οι άνθρωποι σε γενικές γραμμές ερωτεύονται αισθανόμενοι διάφορα πράγματα, τα βαμπιρ ερωτεύονται ανιχνεύοντας συναισθήματα. Δηλαδή οδηγούνται κυρίως από την περιέργεια. Ψάχνουν να βρουν συναισθήματα στον άλλο, και αν τα εντοπίσουν, τα παρατηρούν για να δουν ενδείξεις και στους ίδιους.Επειδή κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, έχουν φτιάξει μικρούς κλισεδιάρικους νόμους εντοπισμού συναισθημάτων. Τα μικρά σε ηλικία βαμπιρ περιμένουν εναγωνίως να νιώσουν "πεταλούδες στο στομάχι" , "το σύμπαν να εκρύγνεται" ," σαν να ξέρεις τον άλλον από πάντα" και τα μεγαλύτερα σε ηλικία βαμπιρ ψάχνουν "κάποιον να με καταλαβαίνει", "να επικοινωνούμε απόλυτα", "την αδερφή ψυχή"και άλλες τέτοιες εγκεφαλικές αηδίες. Κάθονται με τις ώρες και φαντάζονται πώς θα ήταν να αισθάνονται κάτι , και επειδή δεν έχουν χειροπιαστές ενδείξεις για το πώς θα ήταν αυτό, πλάθουν ταινίες επιστημονικής φαντασίας.Οποιος ερωτεύεται συναισθηματικό βαμπίρ έχει πάρει τον πούλο, διότι ακόμη και στην εξτριμ περίπτωση που το βαμπιρ νιώσει κάτι, το συναίσθημα αυτό ποτέ δε ανταποκρίνεται στα υπερφυσικά στάνταρ που έχει θέσειτο ίδιο το βαμπίρ για τον έρωτα. Θα ακούσετε κουβέντες όπως "Γιατί όταν με φίλησε δεν ένιωσα να με χτυπάει κεραυνός?" "Που είναι οι ροζ ιπποπόταμοι που έπρεπε να βλέπω κάθε φορά που μου πιάνει τον κώλο?"
Και εκτός από τη σύγκρουση φαντασίας πραγματικότητας, υπάρχει και η εξής σημαντική λεπτομέρεια. Τα βαμπιρ κλάνουν μέντες με τα δικά τους συναισθήματα. Μπορεί να ταυτίζονται με τις ώρες με τον απύθμενο πόνο των άλλων, αλλά όταν πρόκειται για τα δικά τους συναισθήματα που αρχίζουν να αναδύονται, έχουν τόσο καλούς μηχανισμούς άμυνας που μπορούν να τα σταματήσουν σε κλάσματα δευτερολέπτου. Αν ένα συναισθηματικό βαμπιρ ανακαλυψει ότι αισθάνεται περισσότερα απ όσα μπορεί ν αντέξει, τότε τα σταματάει όλα στο πι και φι, με μια τυπική δικαιολογία του τύπου "Δεν ταιριάζουμε γιατί δεν ξέρεις τι είναι η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, και φοράς και παπούτσι 43"Και εσείς μένετε με το πουλί και το μουνί και το κοκταιηλ σας στο χέρι.
Αν εξακολουθείτε να μην μπορείτε να εντοπίσετε τα αξιαγάπητα αυτά βαμπίρια, υπάρχει ακόμη ένα στοιχείο που θα σας βοηθήσει. Σε κάποιες περιπτώσεις , μπορείτε να παρατηρήσετε βαμπιρ με συναισθηματική δυσανεξία. Δελαδή. Ενώ το βαμπιρ πλησιάζει πχ ανθρώπους που νιώθουν λύπη η χαρά, όταν κάποιος θυμώνει το βαμπιρ μπλοκάρει τελείως. Αρχίζει τελετουργικές κινήσεις πάνω κατω, πανω κατω, κοιτάει γύρω γύρω με πανικό, αρχίζει να κάνει "λαλαλα" η να γελάει νευρικά. Πολλά βαμπιρ δεν αντέχουν τους λυπημένους, τους φοβισμένους, τους πονεμένους. Το σύνηθες είναι να μην αντέχουν μια συγκεκριμένη κατηγορία συναισθήματος, το οποίο αρνούνται πεισματικά να ρουφήξουν.
Για να κλείσω λοιπόν αυτό το μονόλογο μαλακίας, θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν είναι ότι τα βαμπιρ δεν αισθάνονται. Απλά όταν αντιλαμβάνονται δικά τους συναισθήματα και εξαναγκάζονται να τα διαχειριστούν,αντιδρούν όπως ένας νεάντερνταλ μπροστά σε λαπτοπ.Η μοιάζουν με εφτάχρονα που βλέπουν τσόντα . "ΤΙ? ΑΥΤΟ ΜΠΑΙΝΕΙ ΕΚΕΙ?ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΠΑΙΝΕΙ? ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΑΑΑΑΑΑΑΑΡΓΚΚΚΚΚΚ " Οπότε καταλήγουν να κλείνουν την τηλεόραση, να τρέχουν με φόρα στο δωμάτιο τους, να χώνονται κάτω από το κρεβάτι, και να λένε την προσευχή τους, μέχρι να τα ξεχάσουν όλα.
Κατά βάθος εμείς τα βαμπίρια είμαστε χρυσά παιδιά.Παρεξηγημένα.Και θα πρεπε να κυκλοφορούμε με μια μάσκα σαν του χάνιμπαλ. Γιεα.

Δε γουοσινγ μασιν ιζ ντεντ, λονγκ λιβ δε γουοσινγκ μασιν.

Το πλυντήριο χάλασε. Αυτή ήταν η αρχή.Αρχικά, δοκιμάσαμε να το ξαναβάλουμε. Μηπως αρχίζε βρε αδερφέ να αποβάλλει τα νερά, και καταφέρουμε να το ανοίξουμε για να βγάλουμε τα ρούχα, πριν προλάβει να αναπτυχθεί οποιουδήποτε είδους οικοσύστημα μέσα.
Το βάζαμε. Το ξαναβάζαμε. Τίποτα. Ένα ξεψυχισμένο κρρρρ κυρίες και κύριοι. Ένα κρρρ απόγνωσης. Έντάξει. Θα φωνάξω τον τεχνικό.
"Δεν έχουμε χρόνο σήμερα, θα έρθουμε αύριο μετά τις 9 το πρωί". Αδαείς. Μετά τις 9 το πρωί σημαίνει αυτό ακριβώς. Μετά τις 9 το πρωί. Δελαδή, αν σκάσουν μύτη το 2014 ,25 Αυγούστου, ώρα 5 τα ξημερώματα, μην εκπλαγείτε, μην φοβηθείτε, μη θυμώσετε. Εκπνεύστε με ανακούφιση.Ήρθανε.
Αυτό που λατρεύω στους τεχνικούς είναι ότι μιλάνε μόνο τη γλώσσα τους, και αν δεν τη μιλάτε και σεις, εκνευρίζονται και σας κοιτάνε περίεργα.Εμένα μου ακούγονται κάπως έτσι.

-Κοπελιά, έχει χαλάσει το μεριστικό περίβλημα, ξέρεις αν ο πατέρας σου έχει κάπου ανταλλακτικό, η αλλιώς θα πρέπει να αντικατασταθεί όλο το σύστημα διανευρωτικού περικνησμού.

-Εεεε....Δεν είναι ο πατέρας μου εδω..Μισό να πάρω τηλέφωνο να ρωτήσω.

-Άστο , άστο. Τσέκαρες καθόλου τη λειτουργία αναδιαφλεκτικής παραίνεσης?

-Εεεε...Δεν ξέρω δεν βάζω και πολύ συχνά πλυντήριο...

-Λοιπόν, κοίταξε εδώ για να μαθαίνεις, αυτό είναι το κουμπί που πατάς σε περίπτωση αποσυμπίεσης του πηδαλίου.

-Αααα....ε.....και πώς ξεχωρίζω μια αποσυμπίεση πηδαλίου από τα υπόλοιπα πράγματα στο χώρο?

-Αστο, άστο, θα μιλήσω στο πατέρα σου όταν γυρίσει.Λοιπόν, φέρε μου τη σωληνοειδή αντλία απόψυξης.

-.....Εχμ.... Πώς είναι?

-Μα καλά δεν έχετε? Χωρίς την αντλία δεν μπορώ να σας το φτιάξω, είναι παλιό μοντέλο και δεν κυκλοφορούν πλεον τα ανταλλακτικά.


Δεν ξέρω σε τι οφείλεται αυτο το γκαπ στην επικοινωνία. Πάντως νιώθω τόσο άσχημα που σκέφτομαι να πάω να μάθω πλυντηριακά.

Ναι. Ασυνάρτητα.

Εχω αυτό που λένε γραφτικό μπλοκάρισμα. Παω να γράψω κάτι, και βαριέμαι και τα παρατάω.

Τελευταία ανακάλυψα ότι γελάω πολύ. Γελάω ακόμα και όταν κλαίω. Αυτό το είχα πάντα βέβαια. Έκλαιγα, έκλαιγα, έκλαιγα, και μετά καρ καρ καρ καρ γέλαγα νευρικά για κάνα μισάωρο. Κάποια βλάβη του κατασκευαστή θα είναι.

Γελάω και μόνη μου. Τις προάλλες σκεφτόμουνα μπάρμπι. Ναι, τις κούκλες. Όταν πήγαινα σχολείο, καθόμασταν και βγάζαμε διάφορα μοντέλα μπάρμπι. Μπάρμπι χασάπης. Μπάρμπι πρεζάκι. Μπάρμπι τρανσέξουαλ, με αξεσουάρ τα εργαλεία για την εγχείρηση. Μπάρμπι δήμιος, με τρεντι ροζ γκιλοτίνα.

Χτές το βράδυ σκέφτηκα την Μπάρμπι Υδροκυάνιο. "Δώστε επιτέλους ένα καλό μάθημα σε αυτούς που δεν σας παίζουν!!" Θα ήταν γαμάτο σλόγκαν. Σκέφτομαι πόσα σνομπ κοριτσάκια που έλεγαν "εσένα δεν σε παίζουμε" θα χρειάζονταν για να γίνει ομαδική κηδεία. Μαζί με την Μπάρμπι Υδροκυάνιο, σκέφτηκα και την Μπάρμπι Μπαρότσαρκα. Λίγο άχρηστη, αλλά το Μπάρμπι με το Μπαρότσαρκα είναι αλλόκοτα ταιριαστά.

Και τώρα το τελευταίο. Το εισιτήριο για το μουσείο της Ακρόπολης κάνει 1 ευρώ. Αν σας προσφέρανε ένα ταξίδι στη Ρώμη με 1 ευρώ όμως, θα πηγαίνατε στη Ρώμη. Αυτό σημαίνει ότι τα δικά τους μνημεία είναι καλύτερα σε ποιότητα?

Θα πουλούσατε ένα σας νεφρό για να μην πάτε φυλακή?

Μόλις σκέφτηκα την Μπάρμπι Υπόθετο.Θα έκανε τα άρρωστα κοριτσάκια να αγαπήσουν τα υπόθετα. Ή να μισήσουν τις Μπάρμπι.

Hugz permitted

Α, δεν χρειάζεται να έχετε αναλύσει μαζί τις 1000 και μια αιτίες της δυσλειτουργικής συμπεριφοράς σας. Δεν χρειάζεται να έχετε ανταλλάξει άπειρες κουβέντες πάνω στην περίπλοκη ψυχοσύνθεση σας, και τις ακόμα πιο περίπλοκες συνθήκες που σας οδήγησαν εδώ που βρίσκεστε.Δεν χρειάζεται ούτε να ακούτε την ίδια μουσική, ούτε να βλέπετε τις ίδιες ταινίες, ούτε να ξύνεστε με τον ίδιο τρόπο. Δεν χρειάζεται να ξέρετε πότε ο άλλος περπάτησε για πρώτη φορά, ούτε που του αρέσει να βγαίνει, ούτε αν τα πολιτικά του πιστεύω είναι σωστά τεκμηριωμένα.

Τέσσερα χέρια, λίγο συγκίνηση (προαιρετική), και χαρά.

Οι αγκαλιές είναι απλό πράγμα.

(Είναι;)

Τα αυτά, τα άλλα, και τα υπόλοιπα.

Όταν η καρμική τυχαιότητα ξεσπάει την κλιμακτήριο της πάνω σου, δεν μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα. Ή παγώνεις και μένεις μαλάκας, η γελάς σαν μαλάκας και συνεχίζεις.
Σίγουρα, ενα απο τα πρώτα πράγματα που έκανα εγώ, ήταν να μην ανοίγω το ίνδερνετ. Το οποίο σαν να το ξερε, εξαφανίστηκε και απ' το λαπτοπ μου λόγω κάποιας γενετικής ανωμαλίας της φόρθνετ.
Δεν θα διηγηθώ τις τελευταίες βδομάδες.Βαριέμαι. Περιλαμβάνουν περίπου τα εξής. "Φόβος, ορός, αμνησία, ούρα, ασυναρτησίες, σπασμένα γυαλιά, προφυλακτήρες, τύχη, αίματα, καρδιές, αλλαγή, λεφτά, τροχαία, λαχεία, ψυχαναγκασμός,αποχαιρετισμός, κλάμματα, κλείσιμο, κεράσια, βερίκοκα"
Όμως υπάρχει κάτι που πρέπει να πω με σαφήνεια. Περπατούσα στο Χαλάνδρι και περνούσα μπροστά από ένα μανάβικο. Από την αντίθετη κατεύθυνση, στο ίδιο πεζοδρόμιο με μένα, περπατούσε μια μεσόκοπη κυρία. Βλέπει το μανάβικο. Κοντοστέκεται. Ακουμπάει ένα καρπούζι με τα δυο της χέρια. Το φιλάει. Χαμογελάει ικανοποιημένη, και συνεχίζει να περπατάει.
Και αναρωτιέμαι. Τελευταία, κυρίως αυτό κάνω. Αναρωτιέμαι και παθαίνω υπερκόπωση.

Αθωότητα.

Βασικά, δεν είναι ότι θέλω να ρίξω τις ευθύνες αλλού, αλλά εγώ είμαι έτσι επειδή η ποτάνα η κενωνία με κατάντησε, επειδή αυτός μου μίλησε άσχημα χτες, επειδή η μάνα μου όταν ήμουνα μικρή με έπλενε με σαπούνι μασσαλίας, επειδή έχυσαν ντοματόζουμο στο ποτό μου, επειδή γενικά όλοι είναι σκάρτοι και με επηρεάζουν, και χτες πέθανε και η χελώνα μου, επειδή αυτα τα γαμοκαλσόν τα φτιάχνουν έτσι ώστε να σκίζονται κάθε τρεις και λίγο, επειδή έτσι το ήθελε ο Ακετσαπελκοατλ και το Μεγάλο Ιερό Μαμούθ, επειδή κάθε φορά που ρίχνω ζάρι φέρνω ασόδυο,και να σε πω και κάτι?

Δεν είναι ότι φταις ακριβώς εσύ, δηλαδή μην το πάρεις προσωπικά, αλλά αν εσύ χτες δεν είχες βρεθεί στο δρόμο μου τυχαία και δεν μου είχες πατήσει το νυχάκι μου, δεν θα σκεφτόμουνα ότι η ζωή είναι μάταιη και δεν θα με πιάνανε πάλι τα αυτοκτονικά μου, και στο κάτω κάτω όταν μου περνούσανε τα αυτοκτονικά μου δε θα σκεφτόμουνα ποτέ "Αφού ζω εγώ, ας πεθάνει η γάτα μου", και δεν θα την έβραζα για μεσημεριανό.

Ελπίζω κάποια στιγμή να ξεφύγεις απ τις τύψεις σου και να καταφέρεις να νιώσεις τόσο αθώα όσο εγω.Σκουπίδι.Το γατάκι τι σου φταιγε μωρη?

Αχ.

Περί πλοκαμίων και λοιπών.

Ας πούμε ότι έχεις ένα μπλέ πόδι.

Όχι ότι το ένα σου πόδι είναι μπλέ, αλλά ότι έχει φυτρώσει ένα μικρό μπλε πόδι πάνω σου. Ας πούμε στο σβέρκο σου. Για να αποφευχθούν οι παρεξηγήσεις.

Στην αρχή δεν σε πειράζει τόσο. Θεωρείς ότι όλοι κρύβουν ένα μικρό μπλε πόδι. Παρόλα αυτα, δεν μπορείς να μην προσέξεις ότι στα κοντοκουρεμμένα κεφάλια δεν υπάρχει κανένα πόδι. Ούτε μπλέ ούτε κίτρινο ούτε μώβ.

Αρα χωρίζεις τους ανθρώπους σε δύο βασικές κατηγορίες.Σε αυτούς που έχουν μακριά μαλλιά, και σ αυτούς που δεν έχουν.Αυτούς με τα κοντά μαλλιά τους θεωρείς ξένους και τους φοβάσαι.Σταματάς να τους μιλάς. Και αρχίζεις να πλησιάζεις μόνο ανθρώπους με μακριά μαλλιά.

Μια σκοτεινή μέρα όμως, οι φίλοι σου με τα μακριά μαλλιά κάνουν κατακόρυφο,μαζεύουν τα μαλλια τους αλογοουρά, κουρεύονται. Μπλέ πόδι πουθενά. Απογοητεύεσαι. "Είμαι ο μόνος?" Σου γίνεται εμμονή. Κάνεις συλλογή απο φωτογραφίες με γυμνά σβέρκα. Όσα άτομα γνωριζεις τα κοιτάς εκεί. Ψάχνεις μανιωδώς να βρείς τους δικούς σου. Εκείνους που έχουν ένα μικρό μπλε πόδι στο σβέρκο. Κανείς.

Αρχίζεις να πείθεσαι πως εσύ έχεις το λάθος. Οι άλλοι είναι φυσιολογικοί. Εσύ είσαι ένα τέρας της φύσης. Φροντίζεις να κρύβεις το μικρό μπλε πόδι όσο καλύτερα μπορείς. Του βάζεις μεικαπ και ψαχνεις μανιωδώς πλαστικούς χειρούργους. Αλλά δεν έχεις φράγκα, οπότε κυρίως αναλώνεσαι στο να το κρύβεις όσο το δυνατόν καλύτερα.

Κάνεις διακριτικές ερωτήσεις." Πως θα σου φαινόταν αν ένας γνωστός σου είχε ενα μικρό μπλε πόδι στο σβέρκο?" Η απάντηση απογοητεύει." Τι μαλακίες είναι αυτές? Δεν έχω ανώμαλους γνωστούς."

Περνάνε τα χρόνια. Και έρχεται μια καλύτερη απάντηση στην ερώτηση. "Θα τον δεχόμουνα έτσι όπως είναι" Ψοφάς απ τη χαρά σου. Βρήκες έναν άνθρωπο. "Έχω ενα πλοκάμι στη μασχάλη μου" σου λέει μετά από κάποιο καιρό. "Έχω και μια φίλη, έχει τρια ρουθούνια, το ένα στην πατούσα" Ανακαλύπτεις πώς δεν είσαι ο μόνος διαφορετικός. Βρίσκεις άτομα με τα οποία νιώθεις άνετα. Μιλάτε την ίδια γλώσσα.

Σταματάς να συναναστρέφεσαι με όσους δεν σε καταλαβαίνουν. Κόβεις επαφές, τους βγάζεις απ τη ζωή σου.Με τους καινούριους σου φίλους αισθάνεσαι ο εαυτός σου.

'Ερχεται όμως κάποια στιγμή που οι συνθήκες σε αναγκάζουν να συναναστραφείς άτομα σαν τους παλιούς σου γνωστούς. Άτομα που σου φαίνονται "φυσιολογικά", και που συνήθως τους έβρισκες κουσούρια απλά και μόνο για να μην τους αισθάνεσαι πιο τέλειους απ όσο αντέχεις.

Και τότε τι κάνεις?

Βγάζεις έξω το παλιό σου μέικαπ?

Τη λίστα με τους πλαστικούς χειρούργους?

Κάνεις ότι δεν σε πειράζει?

Ακούω.