Hugz permitted

Α, δεν χρειάζεται να έχετε αναλύσει μαζί τις 1000 και μια αιτίες της δυσλειτουργικής συμπεριφοράς σας. Δεν χρειάζεται να έχετε ανταλλάξει άπειρες κουβέντες πάνω στην περίπλοκη ψυχοσύνθεση σας, και τις ακόμα πιο περίπλοκες συνθήκες που σας οδήγησαν εδώ που βρίσκεστε.Δεν χρειάζεται ούτε να ακούτε την ίδια μουσική, ούτε να βλέπετε τις ίδιες ταινίες, ούτε να ξύνεστε με τον ίδιο τρόπο. Δεν χρειάζεται να ξέρετε πότε ο άλλος περπάτησε για πρώτη φορά, ούτε που του αρέσει να βγαίνει, ούτε αν τα πολιτικά του πιστεύω είναι σωστά τεκμηριωμένα.

Τέσσερα χέρια, λίγο συγκίνηση (προαιρετική), και χαρά.

Οι αγκαλιές είναι απλό πράγμα.

(Είναι;)

Τα αυτά, τα άλλα, και τα υπόλοιπα.

Όταν η καρμική τυχαιότητα ξεσπάει την κλιμακτήριο της πάνω σου, δεν μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα. Ή παγώνεις και μένεις μαλάκας, η γελάς σαν μαλάκας και συνεχίζεις.
Σίγουρα, ενα απο τα πρώτα πράγματα που έκανα εγώ, ήταν να μην ανοίγω το ίνδερνετ. Το οποίο σαν να το ξερε, εξαφανίστηκε και απ' το λαπτοπ μου λόγω κάποιας γενετικής ανωμαλίας της φόρθνετ.
Δεν θα διηγηθώ τις τελευταίες βδομάδες.Βαριέμαι. Περιλαμβάνουν περίπου τα εξής. "Φόβος, ορός, αμνησία, ούρα, ασυναρτησίες, σπασμένα γυαλιά, προφυλακτήρες, τύχη, αίματα, καρδιές, αλλαγή, λεφτά, τροχαία, λαχεία, ψυχαναγκασμός,αποχαιρετισμός, κλάμματα, κλείσιμο, κεράσια, βερίκοκα"
Όμως υπάρχει κάτι που πρέπει να πω με σαφήνεια. Περπατούσα στο Χαλάνδρι και περνούσα μπροστά από ένα μανάβικο. Από την αντίθετη κατεύθυνση, στο ίδιο πεζοδρόμιο με μένα, περπατούσε μια μεσόκοπη κυρία. Βλέπει το μανάβικο. Κοντοστέκεται. Ακουμπάει ένα καρπούζι με τα δυο της χέρια. Το φιλάει. Χαμογελάει ικανοποιημένη, και συνεχίζει να περπατάει.
Και αναρωτιέμαι. Τελευταία, κυρίως αυτό κάνω. Αναρωτιέμαι και παθαίνω υπερκόπωση.

Αθωότητα.

Βασικά, δεν είναι ότι θέλω να ρίξω τις ευθύνες αλλού, αλλά εγώ είμαι έτσι επειδή η ποτάνα η κενωνία με κατάντησε, επειδή αυτός μου μίλησε άσχημα χτες, επειδή η μάνα μου όταν ήμουνα μικρή με έπλενε με σαπούνι μασσαλίας, επειδή έχυσαν ντοματόζουμο στο ποτό μου, επειδή γενικά όλοι είναι σκάρτοι και με επηρεάζουν, και χτες πέθανε και η χελώνα μου, επειδή αυτα τα γαμοκαλσόν τα φτιάχνουν έτσι ώστε να σκίζονται κάθε τρεις και λίγο, επειδή έτσι το ήθελε ο Ακετσαπελκοατλ και το Μεγάλο Ιερό Μαμούθ, επειδή κάθε φορά που ρίχνω ζάρι φέρνω ασόδυο,και να σε πω και κάτι?

Δεν είναι ότι φταις ακριβώς εσύ, δηλαδή μην το πάρεις προσωπικά, αλλά αν εσύ χτες δεν είχες βρεθεί στο δρόμο μου τυχαία και δεν μου είχες πατήσει το νυχάκι μου, δεν θα σκεφτόμουνα ότι η ζωή είναι μάταιη και δεν θα με πιάνανε πάλι τα αυτοκτονικά μου, και στο κάτω κάτω όταν μου περνούσανε τα αυτοκτονικά μου δε θα σκεφτόμουνα ποτέ "Αφού ζω εγώ, ας πεθάνει η γάτα μου", και δεν θα την έβραζα για μεσημεριανό.

Ελπίζω κάποια στιγμή να ξεφύγεις απ τις τύψεις σου και να καταφέρεις να νιώσεις τόσο αθώα όσο εγω.Σκουπίδι.Το γατάκι τι σου φταιγε μωρη?

Αχ.

Περί πλοκαμίων και λοιπών.

Ας πούμε ότι έχεις ένα μπλέ πόδι.

Όχι ότι το ένα σου πόδι είναι μπλέ, αλλά ότι έχει φυτρώσει ένα μικρό μπλε πόδι πάνω σου. Ας πούμε στο σβέρκο σου. Για να αποφευχθούν οι παρεξηγήσεις.

Στην αρχή δεν σε πειράζει τόσο. Θεωρείς ότι όλοι κρύβουν ένα μικρό μπλε πόδι. Παρόλα αυτα, δεν μπορείς να μην προσέξεις ότι στα κοντοκουρεμμένα κεφάλια δεν υπάρχει κανένα πόδι. Ούτε μπλέ ούτε κίτρινο ούτε μώβ.

Αρα χωρίζεις τους ανθρώπους σε δύο βασικές κατηγορίες.Σε αυτούς που έχουν μακριά μαλλιά, και σ αυτούς που δεν έχουν.Αυτούς με τα κοντά μαλλιά τους θεωρείς ξένους και τους φοβάσαι.Σταματάς να τους μιλάς. Και αρχίζεις να πλησιάζεις μόνο ανθρώπους με μακριά μαλλιά.

Μια σκοτεινή μέρα όμως, οι φίλοι σου με τα μακριά μαλλιά κάνουν κατακόρυφο,μαζεύουν τα μαλλια τους αλογοουρά, κουρεύονται. Μπλέ πόδι πουθενά. Απογοητεύεσαι. "Είμαι ο μόνος?" Σου γίνεται εμμονή. Κάνεις συλλογή απο φωτογραφίες με γυμνά σβέρκα. Όσα άτομα γνωριζεις τα κοιτάς εκεί. Ψάχνεις μανιωδώς να βρείς τους δικούς σου. Εκείνους που έχουν ένα μικρό μπλε πόδι στο σβέρκο. Κανείς.

Αρχίζεις να πείθεσαι πως εσύ έχεις το λάθος. Οι άλλοι είναι φυσιολογικοί. Εσύ είσαι ένα τέρας της φύσης. Φροντίζεις να κρύβεις το μικρό μπλε πόδι όσο καλύτερα μπορείς. Του βάζεις μεικαπ και ψαχνεις μανιωδώς πλαστικούς χειρούργους. Αλλά δεν έχεις φράγκα, οπότε κυρίως αναλώνεσαι στο να το κρύβεις όσο το δυνατόν καλύτερα.

Κάνεις διακριτικές ερωτήσεις." Πως θα σου φαινόταν αν ένας γνωστός σου είχε ενα μικρό μπλε πόδι στο σβέρκο?" Η απάντηση απογοητεύει." Τι μαλακίες είναι αυτές? Δεν έχω ανώμαλους γνωστούς."

Περνάνε τα χρόνια. Και έρχεται μια καλύτερη απάντηση στην ερώτηση. "Θα τον δεχόμουνα έτσι όπως είναι" Ψοφάς απ τη χαρά σου. Βρήκες έναν άνθρωπο. "Έχω ενα πλοκάμι στη μασχάλη μου" σου λέει μετά από κάποιο καιρό. "Έχω και μια φίλη, έχει τρια ρουθούνια, το ένα στην πατούσα" Ανακαλύπτεις πώς δεν είσαι ο μόνος διαφορετικός. Βρίσκεις άτομα με τα οποία νιώθεις άνετα. Μιλάτε την ίδια γλώσσα.

Σταματάς να συναναστρέφεσαι με όσους δεν σε καταλαβαίνουν. Κόβεις επαφές, τους βγάζεις απ τη ζωή σου.Με τους καινούριους σου φίλους αισθάνεσαι ο εαυτός σου.

'Ερχεται όμως κάποια στιγμή που οι συνθήκες σε αναγκάζουν να συναναστραφείς άτομα σαν τους παλιούς σου γνωστούς. Άτομα που σου φαίνονται "φυσιολογικά", και που συνήθως τους έβρισκες κουσούρια απλά και μόνο για να μην τους αισθάνεσαι πιο τέλειους απ όσο αντέχεις.

Και τότε τι κάνεις?

Βγάζεις έξω το παλιό σου μέικαπ?

Τη λίστα με τους πλαστικούς χειρούργους?

Κάνεις ότι δεν σε πειράζει?

Ακούω.

"Ο,τι λάμπει δεν είναι χρυσός, το 'πε και η Βανδή ντάρλινγκ"

Ακούς πολλά πραγματα στο λεωφορείο ενώ προσπαθείς απελπισμένα να κοιμηθείς. Ντάρλινγκ. Αυτό μοιάζει να είναι το πιο ταιριαστό. Ο,τι λάμπει δεν ειναι χρυσός. Η, ίσως, ο χρυσός δεν ειναι απαραίτητο να λάμπει. Δεν ξέρω, δεν είχαμε ποτέ ιδιαίτερες επαφές. Βασικά, δεν έχω χρόνο για φιλοσοφικές αναλύσεις. Αφού όλοι ξέρουμε ότι αυτό που έχει σημασία, είναι το αν το είπε η Βανδή η όχι. Και επειδή καλό ειναι να αναλύω θέματα που ή κατέχω, ή κάνω πως κατέχω, ή τίποτα απ τα δύο, δεν θα αναλωθώ περαιτέρω.

Και αφού μίλησα όμορφα και σωστά, εχω να πω το εξής. Περνώντας κάτι μήνες κατά τους οποίους γενικά αναθεωρώ τη ζωή, τον άνθρωπο, τα ναρκωτικά, την ψυχή, το σώμα, το χριστιανισμό (όποιος το πιστεψε να σηκώσει το χέρι του),την καλωσύνη,την κακία, το φενγκ σουι, και που γενικά μάι φάκινγκ λάιφ ιζ τζέιντζινγκ, έχω να δηλώσω με το χέρι στην καρδιά δύο πράγματα. Πρώτον, προσπαθήστε να είστε ειλικρινείς, μερικές φορές είναι σχεδόν ερεθιστικό. Και δεύτερον, αν όλα πάνε σκατά, σηκώστε το κεφάλι σας απ τη χέστρα και παραδεχτείτε ότι είναι δική σας επιλογή. Και αν πάλι όλα δεν πάνε τόσο σκατά οσο έχετε συνηθίσει, μη φοβάστε, συμβαίνει ξέρετε.

Μα πόσο ευτυχισμένη μπορεί να με κάνει μια γκαρσονιέρα που δεν πρόκειται να νοικιάσω. Γκοντ μπλες δε γκαρσονιέρες.Ναι, είμαι ακατανόητη. Αλλα ποιός με χέζει.(Ευτυχώς κανείς)

Και για όσους από σας παίρνουν ψυχοφάρμακα, να έχετε υπόψιν σας ότι είναι για τον πούτσο.

Περι σχολης, αυτοματισμου, τηλεναυτιλων

Αγαπητοι υπευθυνοι του χαους.

Αρχικα, αγαπητες γραμματειες.Οχι γραμματεις, γραμματειες. Σας καταλαβαινω.Οχι πιστεψτε με, σας καταλαβαινω.Κανετε μια δυσκολη δουλεια. Αρχικα, δουλευετε τρεις φορες τη βδομαδα, απο τις 11 μεχρι τις 2 το μεσημερι, σε μια δουλεια απαιτητικη, εχετε να αντιμετωπισετε μαινομενες ξανθιες χαζογκομενες που σας ρωτανε συνεχως "Που ειναι η τουαλετα? Εχετε φωτια? Συγνωμη, αλλα ο παππους μου επαθε εγκεφαλικο προσφατα, μηπως ξερετε αν αυτο εχει σχεση με τους νευρωνες η με την οσφυικη αποσυμπιεση σε καταστασεις ελλειψης βαρυτητας?"
Καθε φορα που γινεται καταληψη αναγκαζεστε, ναι αναγκαζεστε, να μην δουλευετε.Και το λεω με πονο ψυχης, γιατι ξερω ποσο σας αρεσει η δουλεια σας. Το καταλαβαινω καθε φορα που με βαζετε να περιμενω στην ουρα, επειδη τρωτε σαντουιτς.Φαινεται στα ματια σας ξεκαθαρα η προσμονη, ειναι σαν να λετε " τι ειναι το φαι μπροστα σε μια φοιτητρια που περιμενει", εχω δει μερικες απο εσας να σφαδαζουν ενω οι αλλες τις αναγκαζουν με το ζορι να μπουκωθουν, ουρλιαζοντας με απογνωση "ΟΧΙ ΟΧΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΩ" Σας καταλαβαινω.
Αλλα αν υπαρχει ενα πραγμα που με κανει πραγματικα να οδυρομαι , να σφαδαζω, να κλαιω με λυγμους, να βαριαναστεναζω και να τραβαω τα μαλλια μου, ειναι το βασανιστηριο στο οποιο αναγκαστηκατε να υποβληθειτε φετος. Τοσα χρονια , σας εχουν προσλαβει με το ενα και μοναδικο σωστο κριτηριο: το dna.Εχετε ακαδημαικη συγγενεια με καποιο εξεχον προσωπο του πανεπιστημιου, μοιραζεστε τα ιδια γονιδια, τα ιερα γονιδια του "ο -μπατζανακης-του-αδερφου-της-κουνιαδας-του-πρυτανη-ειναι-παιδικος-φιλος-του-κολλητου-του-αντρα-μου" Μεχρι τωρα, ο απαραβατος αυτος νομος κρατουσε υγιεις,δραστηριες,χορτατες, τις γραμματειες μας.Αλλα φετος τολμησαν, ναι , τολμησαν, να σας αναγκασουν να συναναστραφειτε ενα ειδος υποδεεστερο απο σας, κατωτατης νοημοσυνης.Ενα ειδος που εξελιγμενα οντα με το dna του πρυτανη δεν μπορουν να πλησιασουν, ποσο μαλλον να συναναστραφουν και να πεσουν στο επιπεδο του. Ναι κυριες και κυριοι.Αναγκασανε τις γραμματειες μας να ΑΚΟΥΜΠΗΣΟΥΝ,ΝΑ ΧΕΙΡΙΣΤΟΥΝ, ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΣΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΕΝΟΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ.Και δωσανε και ονομα στο απανθρωπο αυτο βασανιστηριο. Το ειπανε ηλεκτρονικες δηλωσεις μαθηματων.Ετσι απλα.
Τασσομαι λοιπον δημοσια υπερ των βασανισμενων εργαζομενων γραμματειων.Δεχομαι ετσι απλα, να αρχισει η εξεταστικη μου στις 9 Φεβρουαριου, ενω θα παρω βιβλια στις 16.Γιατι προκειμενου να βλεπω ανθρωπινα δικαιωματα να καταπατωνται με τετοιο τροπο, προτιμω να δωσω εξετασεις πρωτα, και οταν παρω τα βιβλια να δω αν αυτα που απαντησα στις εξετασεις ηταν σωστα.Δεν εχουν το δικαιωμα να δινουν διορια , η ας το πω καλυτερα τελεσιγραφο , 6 μηνων, αναγκαζοντας μια περηφανη γραμματεια να ξεπεσει με τετοιο τροπο.Για να χειριστει κανεις εναν ηλεκτρονικο υπολογιστη κυριες και κυριοι, πρεπει να μπει στον τροπο λειτουργιας του, να εξεφτελισει τη νοημοσυνη του σκεπτομενος οπως ενα ματσο με καλωδια.Γιατι μονο πεφτοντας στο επιπεδο μιας ηλεκτρικης συσκευης θα μπορεσει μια αξιολογη γραμματεια να αποκωδικοποιησει τους ποταπους και αξιοθρηνητους μηχανισμους της. Και ξερετε τι αποτελεσμα θα εχει αυτο.Ναι ξερετε παρα πολυ καλα, πολιτες του τηλεκοντρολ.Οι γραμματειες μας θα μετατραπουν σε ρομποτ.Ανθρωποι με προσωπικοτητα,μπριο,ορεξηγια ζωη, φαι, βρισιδι, κουτσομπολιο, θα μετατραπουν σε μιζερες υπαρξεις που θα πληκτρολογουν με μηχανιστικο, απροσωπο τροπο αχρηστα δεδομενα. Χωρις προσωπικοτητα, χωρις ελεος,χωρις ζωη.Μηχανες.Γιατι αυτο θελουν να κανουν.Να εξεφανισουν το τελευταιο ιχνος αυθορμητισμου και δημιουργικοτητας στις σχολες μας.Τις γραμματειες.
Καλω σε συγκεντρωση διαμαρτυριας .

ΚΑΤΩ ΤΑ ΠΙΣΙΑ
ΠΑΝΩ ΤΑ ΒΥΖΙΑ

(Τι να περιμενεις απο μια σχολη που εχει τεραστιες τρυπες στο ταβανι απ οπου σταζουν νερα, και αντι να βουλωσουν τις τρυπες, τοποθετουν γλαστρες στο σημειο οπου σταζει.Το ξεφτιλα ειναι λιγο, το γελιο ειναι τοσο πολυ που κατανταει αηδια στο τελος.)

(Α, το μπλογκ μου ειναι ασπρο και χωρις φιλους επειδη εκανα παπαρια.καποτε θα φτιαξει.)

Περι θερμανσης ,φερεγγυοτητας, υπεραπλουστευσης

Σημερα δεν εκανα τιποτα. Οταν λεμε οτι δεν εκανα τιποτα, εννοουμε οτι το "δεν εκανα τιποτα" το εκανα ολη μερα. Σηκωθηκα, και ετσι οπως σηκωθηκα θα ξαναπαω για υπνο.
Ισως να ναι αυτο το τιποτα που με κανει να ξαναποσταρω.Αν μη τι αλλο, το να γραφεις κατι ειναι κατι, δεν ειναι τιποτα. Σκεφτομουνα λοιπον τα αεροθερμα. Οσοι απο σας εχετε αεροθερμα, τζακια, καλοριφερ,και οτιδηποτε σε θερμαντικο επιπλοειδες αντικειμενο, θα εχετε σιγουρα παρατηρησει το εξης.Οταν καθεστε κοντα του,καποιο μερος του σωματος σας ζεσταινεται επικινδυνα, και το ακριβως αντιθετο μερος σας παγωνει ανεξελεγκτα.
Εχουμε λοιπον τη δεξια μου πατουσα να καιγεται,οπως και το δεξι μου μπουτι-γαμπα-και-τα-συναφη.Το αριστερο μου χερι ομως παγωνει, και πιανοντας τη δεξια μου πατουσα προσπαθει να ζεσταθει,με αποτελεσμα να παγωνει και η πατουσα, και το χερι να συνεχιζει να ειναι παγωμενο.
Καποιος θα το ανελυε με τους νομους της φυσικης. Καποιος θα τονιζε οτι δεν εχω ντυθει σωστα. Ε εγω θα το αναλυσω ως εξης.
Εχουμε μια πηγη θερμοτητας που ξερουμε οτι ειναι διπλα μας. Συγκεκριμενα, εμενα το αεροθερμο βρισκεται ακριβως διπλα στο γραφειο μου.Οποτε το μονο που εχω να κανω, ειναι να απλωσω το κουλο μου, και να πατησω το κουμπι.Βεβαια ξερω οτι στο τελος θα καταληξω η μιση να καιγομαι και η αλλη μιση να κρυωνει,και αν δοκιμασω να ζεστανω τον μισο μου εαυτο με τον φλεγομενο αλλο μισο, απλα θα κρυωσω ολοκληρη.
Επισης γνωριζω πολυ καλα πως η λυση λεγεται ρουχα.Ειναι στην ντουλαπα μου, που βρισκεται στο δωματιο του αδερφου μου. Για να φτασω ομως στα ρουχα,θα πρεπει να σηκωθω, να περπατησω, να κανω μια γεωτρηση καθως ειναι πασιγνωστο πως η ντουλαπα μου ειναι τακτοποιημενη συμφωνα με το χαρακτηρα μου, και να πιασω κατι ζεστο να φορεσω.
Ολη αυτη η διαδικασια για να πραγματοποιηθει προυποθετει φυσικα το να χρησιμοποιησω μπολικους μυες, ενεργεια, θερμιδες, βαλε τη σκεψη του τι ειναι καλυτερο να φορεσω, βαλε την αποφαση, βαλε τη φαντασια που θα χρειαστω για να το βρω, βαλε το βρισιδι που θα ριξω οταν θα πεφτουν διαφορα ρουχα κατω, βαλε, βαλε,βαλε.
Βεβαια το καλο ειναι οτι θα ζεσταθω ολοκληρη και θα αισθανθω οτι κατι εκανα.Το κακο ειναι οτι με μια απλη κινηση του χεριου μου ζεσταινομαι η μιση.
Υπαρχει και η αλλη λυση.Να κουναω το αεροθερμο μολις καιγομαι. Και να το βαζω στην αντιθετη μερια.Πραγμα που αποκλειεται πρωτον απο βαρεμαρα, και δευτερον επειδη στο χρονο που θα χρειαστει να ζεσταθει η μια πλευρα, εχει παγωσει η αλλη , πραγμα που μας φερνει στα ιδια.Επισης αποκλειεται το να γυριζω εγω καθε τρεις και λιγο, για καθαρα πρακτικους λογους(πρεπει να βλεπω την οθονη)
Αρα το προβλημα μου εχει μεν λυση, αλλα η λυση απαιτει δραση, και σημερα δεν ειμαι και πολυ καλη στη δραση (αουτς καηκε η πατουσα μου) οποτε αναμενω να βελτιωθει ο καιρος,τουλαχιστον τα κλιματιστικα το καλοκαιρι εχουν τηλεκοντρολ και στοχευουν στο απειρο.
"Σας καιει ο κωλος σας αλλα κρυωνει το νεφρο σας; Περιμενετε να καλοκαιριασει και ολα θ αλλαξουν"