Προσπάθησα να γράψω κάτι. Δελαδή πραγματικά το προσπάθησα. Οπότε ομιλώντας λιτά και απέριττα εχω να πώ.
Το δυοχιλιάδεσεννιά πέθανε. Ζήτω το δυοχιλιαδεσεννια.
Το δυοχιλιάδεσδέκα ήρθε. Καλώστο.
Αναρωτιέμαι για πρώτη φορά μήπως τα μαλλιά μου δεν έχουν τη χρηστική αξία που θα πρεπε.
Γιατί να έχω εξεταστική . ΓΟΥΑΗ.
Γιατί να πρέπει να πάω στη δουλειά σήμερα. ΤΕΛ ΜΙ ΓΟΥΑΗ.
Γιατί η γη γυρίζει.
Το μυαλό μου τελευταία έχει πάθει μυαλόπλακα. Κάνει τουτ τουτ και χάσκει.
Οταν λέμε χάσκει δεν εννοούμε χάσκυ.
Και όταν λέμε χάσκυ δεν εννοούμε χάσκει.
Καταλαβαίνετε τι εννοώ. Η όχι. Η ναι.
Αλόχα.
Παρασκευή 8 Ιανουαρίου 2010
Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009
Γιορτινή ατμόσφαιρα.
Χτες στολίσαμε το εστιατόριο.
Μια σκάλα. Πέντε άντρες.Μια γιρλάντα. Εγώ. Απαλή μουσική ακούγεται στο βάθος .Ενα ζευγάρι τρώει στη γωνία.
-Είσαι άχρηστος γαμώ το σπίτι σου καργιολόπουστα, έτσι τα βάζουνε τα φωτάκια ρε μαλάκα?
-Κοίτα τον ηλίθιο, σκάσε γαμώ την πουτάνα μου,θα ρθω απο κει να σε πλακώσω στις μπουνιές να πέσεις κάτω ξερός αρχίδι
-Τι κάνετε τόση ώρα ρε γαμώ το χριστό σας γαμώ την παναγία σας έτσι σας είπα να το κάνετε? Κοίτα ρε τα ζώα, κατέβα γαμώ το στανιό σου από τη σκάλα μαλάκα, όλα εγώ πρέπει να τα κάνω?
-Μα...
-Κατέβα κάτω μη σε γαμήσω ανάποδα μαλακιστήρι, κοίτα το μαλάκα πως τα βαλε, τι στε σεις ρε,κατέβα κάτω μη σου σπάσω τα δόντια γαμώ την τύχη μου μέσα
-Χαχαχα κοίτα το ζώο πως τα βαλε χαχαχαχα
-Ναι ρε πουστάρα, εσύ είσαι καλύτερος?Τι γελάς ρε χαχα?
Αχ, Χριστούγεννα, μέρες αγάπης, μέρες χαράς. Αχ. Πάλι γαμήθηκα στα γέλια.
Μια σκάλα. Πέντε άντρες.Μια γιρλάντα. Εγώ. Απαλή μουσική ακούγεται στο βάθος .Ενα ζευγάρι τρώει στη γωνία.
-Είσαι άχρηστος γαμώ το σπίτι σου καργιολόπουστα, έτσι τα βάζουνε τα φωτάκια ρε μαλάκα?
-Κοίτα τον ηλίθιο, σκάσε γαμώ την πουτάνα μου,θα ρθω απο κει να σε πλακώσω στις μπουνιές να πέσεις κάτω ξερός αρχίδι
-Τι κάνετε τόση ώρα ρε γαμώ το χριστό σας γαμώ την παναγία σας έτσι σας είπα να το κάνετε? Κοίτα ρε τα ζώα, κατέβα γαμώ το στανιό σου από τη σκάλα μαλάκα, όλα εγώ πρέπει να τα κάνω?
-Μα...
-Κατέβα κάτω μη σε γαμήσω ανάποδα μαλακιστήρι, κοίτα το μαλάκα πως τα βαλε, τι στε σεις ρε,κατέβα κάτω μη σου σπάσω τα δόντια γαμώ την τύχη μου μέσα
-Χαχαχα κοίτα το ζώο πως τα βαλε χαχαχαχα
-Ναι ρε πουστάρα, εσύ είσαι καλύτερος?Τι γελάς ρε χαχα?
Αχ, Χριστούγεννα, μέρες αγάπης, μέρες χαράς. Αχ. Πάλι γαμήθηκα στα γέλια.
Παρασκευή 27 Νοεμβρίου 2009
ΑΧ.
Τελικά, οι μέρες περνούν, άνθρωποι περνούν, καταστάσεις περνούν, αλλά ένα πράμα μένει ίδιο και απαράλλαχτο.
Εγώ, φίλοι μου.
Και επειδή απ όσο έχω καταλάβει δεν μπορούμε εγώ και εγώ να τσακωνόμαστε συνέχεια για το πόσο ίδια και απαράλλαχτη μένουμε, και βαρέθηκα να ακούω φωνές και καβγάδες του τύπου "πάλι έκανες έτσι αυτό που είχες πει ότι δεν θα το ξανακάνεις έτσι τι χάλια είναι αυτά" και τέτχοια, πήρα μια απόφαση.
Από σήμερα, ξεκινάω από το μηδέν.
Να κάνω πάλι τα ίδια και τα ίδια σκατά!
Γιατί όπως και να το κάνουμε, μια νέα αρχή είναι πάντα μια νέα αρχή.
Πάω να ζωγραφίσω την πόρτα της Μόρια στην πόρτα μου.ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ. (-ναι μετά μην έρχεσαι σε μένα να κλαίγεσαι ηλίθια-εγώκλαίγομαι? εσύ γκρινιάζεις χωρίς να κάνεις τίποτα-τι?γκρινιάζω?εσύ γκρίνια τη λες την κριτική?είδες που μας έβγαλαν αυτά που έκανες μέχρι τώρα? ΣΚΑΣΜΟΣ ΣΚΑΣΤΕ ΠΟΥΤΑΝΕΣ )
Εγώ, φίλοι μου.
Και επειδή απ όσο έχω καταλάβει δεν μπορούμε εγώ και εγώ να τσακωνόμαστε συνέχεια για το πόσο ίδια και απαράλλαχτη μένουμε, και βαρέθηκα να ακούω φωνές και καβγάδες του τύπου "πάλι έκανες έτσι αυτό που είχες πει ότι δεν θα το ξανακάνεις έτσι τι χάλια είναι αυτά" και τέτχοια, πήρα μια απόφαση.
Από σήμερα, ξεκινάω από το μηδέν.
Να κάνω πάλι τα ίδια και τα ίδια σκατά!
Γιατί όπως και να το κάνουμε, μια νέα αρχή είναι πάντα μια νέα αρχή.
Πάω να ζωγραφίσω την πόρτα της Μόρια στην πόρτα μου.ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ. (-ναι μετά μην έρχεσαι σε μένα να κλαίγεσαι ηλίθια-εγώκλαίγομαι? εσύ γκρινιάζεις χωρίς να κάνεις τίποτα-τι?γκρινιάζω?εσύ γκρίνια τη λες την κριτική?είδες που μας έβγαλαν αυτά που έκανες μέχρι τώρα? ΣΚΑΣΜΟΣ ΣΚΑΣΤΕ ΠΟΥΤΑΝΕΣ )
Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2009
Οταν
Οταν το
"Μπορείς να έρχεσαι και να φεύγεις, εγώ θα είμαι πάντα εδώ να σε περιμένω"
Γίνεται
"Μπορείς να έρχεσαι και να φεύγεις,εγώ δεν ξέρω αν θα είμαι εδώ να σε περιμένω"
Και μετά γίνεται
"Μπορείς να έρχεσαι και να φεύγεις, εγώ θα είμαι εκεί που είναι καλύτερο για μένα"
Τότε τα 22 μου χρόνια γίνονται επιτέλους 8.030 αξιόλογες μέρες εμπειρίας.
"Μπορείς να έρχεσαι και να φεύγεις, εγώ θα είμαι πάντα εδώ να σε περιμένω"
Γίνεται
"Μπορείς να έρχεσαι και να φεύγεις,εγώ δεν ξέρω αν θα είμαι εδώ να σε περιμένω"
Και μετά γίνεται
"Μπορείς να έρχεσαι και να φεύγεις, εγώ θα είμαι εκεί που είναι καλύτερο για μένα"
Τότε τα 22 μου χρόνια γίνονται επιτέλους 8.030 αξιόλογες μέρες εμπειρίας.
Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009
Αρχίδια με ρίγανη
Μου έχουν πει ψέμματα. Πολλές φορές. Εχω δει ανθρώπους να λένε ψέμματα. Εξωφρενικά και παρανοικά προφανή συνήθως. Απ την πρακτική μου έχω την εμπειρία να γνωρίζω άτομα που το 80% αυτών που λένε είναι ψέμματα.
Γιατί μου είναι τόσο δύσκολο να δίνω σημασία στη φωνούλα μέσα μου που λέει "σε δουλεύουν" και τη βουλώνω με το "ΣΚΑΣΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΨΕΜΜΑΤΑ ΣΚΑΣΕ"
Ναι, οι άνθρωποι είναι καλοί, και ναι, κάποιοι από αυτούς σε φλομώνουν στο ψέμμα, σου τη φέρνουν από πίσω και σ εκμεταλλεύονται.
Η επιλέγεις να το δεις όπως είναι, η επιλέγεις να κάνεις ότι δεν υπάρχει.
(Γιατί θέλω τόσο μα τόσο να κάνω ότι δεν υπάρχει?)
Γιατί μου είναι τόσο δύσκολο να δίνω σημασία στη φωνούλα μέσα μου που λέει "σε δουλεύουν" και τη βουλώνω με το "ΣΚΑΣΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΨΕΜΜΑΤΑ ΣΚΑΣΕ"
Ναι, οι άνθρωποι είναι καλοί, και ναι, κάποιοι από αυτούς σε φλομώνουν στο ψέμμα, σου τη φέρνουν από πίσω και σ εκμεταλλεύονται.
Η επιλέγεις να το δεις όπως είναι, η επιλέγεις να κάνεις ότι δεν υπάρχει.
(Γιατί θέλω τόσο μα τόσο να κάνω ότι δεν υπάρχει?)
Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009
Είπε η Βάσια, και άναψαν όλα τα φώτα.
Καφές , ήλιος, μεσημέρι, χαχανητά. Ενας παππούς που θέλει να μου κάνει το πορτραίτο. Σουβλάκια, πίτες, καπουτσίνοι. Και κουβεντούλα.
"Ποιά απογεύματα έχεις ελεύθερα?"
"Κάτσε να βγάλω την ατζέντα μου να σου πω"
"Κάτσε, θα σε σημειώσω, Βάσια ελεύθερη Τρίτες και Πεμπτες"
"Παρασκευή?"
"Δουλεύω μέχρι τις δύο"
"Δευτέρα?"
"Δουλεύω εγώ"
Χαχαχα πως γίναμε έτσι. Φωτογραφίες στα γκραφιτι των Εξαρχείων. No more heroes εγω, the only solution εσυ. Ανάσα τα καφεδάκια. Και μια αίσθηση φρεσκάδας που μου χε λείψει.
"Ρε, γιατί δεν ανάβουν τα φώτα?" (βλέπε τίτλο)
(ρε το ποδήλατο είναι ωραίο δεν είχα κατσει ποτέ στο ποδήλατο και ο καπουτσίνος ήτο καλός.)
"Ποιά απογεύματα έχεις ελεύθερα?"
"Κάτσε να βγάλω την ατζέντα μου να σου πω"
"Κάτσε, θα σε σημειώσω, Βάσια ελεύθερη Τρίτες και Πεμπτες"
"Παρασκευή?"
"Δουλεύω μέχρι τις δύο"
"Δευτέρα?"
"Δουλεύω εγώ"
Χαχαχα πως γίναμε έτσι. Φωτογραφίες στα γκραφιτι των Εξαρχείων. No more heroes εγω, the only solution εσυ. Ανάσα τα καφεδάκια. Και μια αίσθηση φρεσκάδας που μου χε λείψει.
"Ρε, γιατί δεν ανάβουν τα φώτα?" (βλέπε τίτλο)
(ρε το ποδήλατο είναι ωραίο δεν είχα κατσει ποτέ στο ποδήλατο και ο καπουτσίνος ήτο καλός.)
Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009
Γραφειοκρατίες.
Οχι. Δεν είναι οτι φοβάμαι τις γραφειοκρατίες. Δηλαδή, δεν είναι ακριβώς φόβος. Είναι αυτή η αλλοπρόσαλλη αίσθηση που έχω καμιά φορά μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, που μετράω υποτίθεται κάτι μανιωδώς και κάνω λάθος και μετά το ξαναμετράω και έχω λιώσει στο άγχος λέγοντας συλλαβιστά "δε-κα-τεσ-σε-ρα, δε-κα-πεντε,αργκ"
Μπαίνω συνήθως στο εκάστοτε κτίριο με δέος. Γουρλώνω τα μάτια. Και μετά τινάζομαι με αυτοπεποίθηση(φέικ αυτοπεποίθηση) , βάζω το τεχνητό υπερμεγέθες χαμόγελο σέρβις(αυτό με το οποίο λέω "καλησπέρα σας" στο εστιατόριο) και πλησιάζω κάποιον που φαίνεται να ξέρει. Αυτός ο κάποιος μπορεί να είναι και μια γριά που εκπέμπει νόου χάου. Παίρνω μια καλή διαφραγματική αναπνοή για να ακουστεί η φωνή μου, και λέω "Καλημέρα σας!Να σας κάνω μια ερώτηση." σαν να παίρνω συνέντευξη ένα πράμα. Οταν ακούσω την απάντηση συνήθως δεν την ακούω. Οπότε επαναλαμβάνω με το ίδιο φέικ ύφος αυτοπεποίθησης "Πείτε μου ξανά, το τελευταίο δεν το άκουσα, σε ποιόν όροφο?"
Και μετά έρχεται το δύσκολο. Αν υπάρχει χαρτάκι προτεραιότητας, καρφώνω το βλέμμα μου στο πινακάκι με τους αριθμούς και δεν τολμάω να κουνηθώ μήπως μου ξεφύγει ο αριθμός μου.Τσεκάρω και ξανατσεκάρω τα δικαιολογητικά. Κοιτάω τους δίπλα μήπως έχουν κάνα δικαιολογητικό που εμένα μου ξέφυγε.Τους ακούω προσεκτικά μήπως ξέρουν κάτι που δεν ξέρω.Παράλληλα λέω απο μέσα μου "κάνενατελειώνωσήμερακάνενατελειώνωσήμερα" και τσεκάρω φατσικά τους υπαλλήλους προσπαθώντας να αποφασίσω ποιός πιστεύω ότι θα ήταν πιό εξυπηρετικός και λέω "μακάριναπάωστοδεύτεροπαραθυράκι".
Και μετά έρχεται ο αριθμός μου.Πετάγομαι με πάθος. Παίρνω την καλύτερη διαφραγματική αναπνοή που έχω, αλλα βγάζω τον αέρα πριν αρχίσω να μιλάω , οπότε το αποτέλεσμα είναι συνήθως "Φσσσσσσσσ............Γειασαςένααποτέτοιοθαήθελαναβγάλω" στο οποίο ο υπάλληλος απαντάει με ενα "ΤΙ ΛΕΣ ΚΟΠΕΛΑ ΜΟΥ ΔΕΝ Σ ΑΚΟΥΩ" και εκεί είναι το σημείο που τινάζομαι πάλι με φέικ αυτοπεποίθηση, ξαναπαίρνω αναπνοή απ το στομάχι, και λέω με δύναμη και πυγμή "ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ ΕΝΑ ΑΠΟΤΕΤΟΙΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΒΓΑΛΩ"Με τρεμάμενα χέρια βγάζω όολα μου τα δικαιολογητικά συν μερικά που δεν χρειάζονται συνήθως ,λόγω κεκτημένης ταχύτητας("αυτό τι είναι? Πάσο. Οχι δεσποινίς, δεν χρειαζόμαστε το πάσο σας, ορίστε,ούτε το δίπλωμα σας, ούτε βεβαίωση σπουδών")
Και μετά έρχεται η πολυαναμενόμενη στιγμή. Η πολυαναμενόμενη στιγμή συμβαίνει πάντα. Ειναι εκείνη η στιγμή που αναστενάζω, λέω από μέσα μου "καλά είμαι θεά, τα κατάφερα" και σκέφτομαι με τι να ανταμείψω τον εαυτό μου. Η πολυαναμενόμενη στιγμή περιλαμβάνει πάντα μια αίσθηση ανακούφισης που συνοδεύεται απο τη φωνή του υπαλλήλου, η οποία μου λέει "Δεσποινίς δεν μπορώ να σας το βγάλω, η φωτοτυπία της φωτοτυπίας της βεβαίωσης πρέπει να είναι επικυρωμένη, και πρέπει να έρθετε πριν από την ημερομηνία που γράφει η αίτηση,ελάτε αύριο και φέρτε και διαβατήριο"
Η διαφραγματική αναπνοή πάει στο διάολο. "Μα πήρα τηλέφωνο χτες και μου είπαν ότι η φωτοτυπία δεν χρειάζεται να είναι επικυρωμένη, αχ δεν το πιστεύω, μη μου το κάνετε αυτό" Η φέικ αυτοπεποίθηση μου έχει πάει στο διάολο και μου ανεβαίνουν διόλου φέικ δάκρυα νεύρων στα μάτια.Ο υπάλληλος μπορεί να αντιδράσει με σταρχιδισμό, η αν πέσω σε κάναν ευαίσθητο, θα συμβεί το εξής. "ΚΩΣΤΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΑΠΟΤΕΤΟΙΟ Η ΦΩΤΟΤΥΠΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΟΤΥΠΙΑΣ ΤΗΣ ΒΕΒΑΙΩΣΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΥΡΩΜΕΝΗ ΕΤΣΙ? ΝΑ ΤΗΣ ΤΟ ΒΓΑΛΩ?"Απ το βάθος μπορεί και ν ακουστεί ένα "ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ, Η ΕΠΙΚΥΡΩΜΕΝΗ ΦΩΤΟΤΥΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΤΑΛΛΟ, ΒΓΑΛΤΗΣ ΤΟ ΑΠΟΤΕΤΟΙΟ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕ"
Ενα χαμόγελο διαγράφεται στο παραλίγο ξεφτιλιστικά κλαμμένο μούτρο μου. Η φάτσα απόλυτης απελπισίας μετατρέπεται σε φάτσα απόλυτης έκστασης. "Αχ πάλι καλά! Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!"Για λίγα δευτερόλεπτα είμαι έτοιμη να κάτσω στον υπάλληλο. Μετά συνέρχομαι, ξανατινάζομαι με αυτοπεποίθηση, και φεύγω κουνώντας τον κώλο μου με επιτυχία.
Μόλις βγώ από το κτίριο κρατάω το αποτέτοιο παραμάσχαλα σαν να ήτο τοπολυτιμότεροπράμαστον κόσμο. Χαμογελάω στους περαστικούς και παίρνω τηλέφωνα για να πω "Εβγαλα αποτέτοιο!!!! Μαλάκα έβγαλα αποτέτοιο!! Παραλίγο δε θα μου το βγάζανε αλλά μου το βγάλανε!! Αααχ!!"
Και μετά αγαπάω όλο τον κόσμο.Αν όμως χρειαστεί τελικά να επιστρέψω την επόμενη μέρα με διαβατήριο, πιστοποιητικό μελλοντικού θανάτου και βεβαίωση ότι επιβεβαιώνεται η επικυρωμένη βεβαίωση, καλύτερα να μην είστε μπροστά μου.
Αυτά. Μου εύχομαι καλή επιτυχία για αύριο.
Μπαίνω συνήθως στο εκάστοτε κτίριο με δέος. Γουρλώνω τα μάτια. Και μετά τινάζομαι με αυτοπεποίθηση(φέικ αυτοπεποίθηση) , βάζω το τεχνητό υπερμεγέθες χαμόγελο σέρβις(αυτό με το οποίο λέω "καλησπέρα σας" στο εστιατόριο) και πλησιάζω κάποιον που φαίνεται να ξέρει. Αυτός ο κάποιος μπορεί να είναι και μια γριά που εκπέμπει νόου χάου. Παίρνω μια καλή διαφραγματική αναπνοή για να ακουστεί η φωνή μου, και λέω "Καλημέρα σας!Να σας κάνω μια ερώτηση." σαν να παίρνω συνέντευξη ένα πράμα. Οταν ακούσω την απάντηση συνήθως δεν την ακούω. Οπότε επαναλαμβάνω με το ίδιο φέικ ύφος αυτοπεποίθησης "Πείτε μου ξανά, το τελευταίο δεν το άκουσα, σε ποιόν όροφο?"
Και μετά έρχεται το δύσκολο. Αν υπάρχει χαρτάκι προτεραιότητας, καρφώνω το βλέμμα μου στο πινακάκι με τους αριθμούς και δεν τολμάω να κουνηθώ μήπως μου ξεφύγει ο αριθμός μου.Τσεκάρω και ξανατσεκάρω τα δικαιολογητικά. Κοιτάω τους δίπλα μήπως έχουν κάνα δικαιολογητικό που εμένα μου ξέφυγε.Τους ακούω προσεκτικά μήπως ξέρουν κάτι που δεν ξέρω.Παράλληλα λέω απο μέσα μου "κάνενατελειώνωσήμερακάνενατελειώνωσήμερα" και τσεκάρω φατσικά τους υπαλλήλους προσπαθώντας να αποφασίσω ποιός πιστεύω ότι θα ήταν πιό εξυπηρετικός και λέω "μακάριναπάωστοδεύτεροπαραθυράκι".
Και μετά έρχεται ο αριθμός μου.Πετάγομαι με πάθος. Παίρνω την καλύτερη διαφραγματική αναπνοή που έχω, αλλα βγάζω τον αέρα πριν αρχίσω να μιλάω , οπότε το αποτέλεσμα είναι συνήθως "Φσσσσσσσσ............Γειασαςένααποτέτοιοθαήθελαναβγάλω" στο οποίο ο υπάλληλος απαντάει με ενα "ΤΙ ΛΕΣ ΚΟΠΕΛΑ ΜΟΥ ΔΕΝ Σ ΑΚΟΥΩ" και εκεί είναι το σημείο που τινάζομαι πάλι με φέικ αυτοπεποίθηση, ξαναπαίρνω αναπνοή απ το στομάχι, και λέω με δύναμη και πυγμή "ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ ΕΝΑ ΑΠΟΤΕΤΟΙΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΒΓΑΛΩ"Με τρεμάμενα χέρια βγάζω όολα μου τα δικαιολογητικά συν μερικά που δεν χρειάζονται συνήθως ,λόγω κεκτημένης ταχύτητας("αυτό τι είναι? Πάσο. Οχι δεσποινίς, δεν χρειαζόμαστε το πάσο σας, ορίστε,ούτε το δίπλωμα σας, ούτε βεβαίωση σπουδών")
Και μετά έρχεται η πολυαναμενόμενη στιγμή. Η πολυαναμενόμενη στιγμή συμβαίνει πάντα. Ειναι εκείνη η στιγμή που αναστενάζω, λέω από μέσα μου "καλά είμαι θεά, τα κατάφερα" και σκέφτομαι με τι να ανταμείψω τον εαυτό μου. Η πολυαναμενόμενη στιγμή περιλαμβάνει πάντα μια αίσθηση ανακούφισης που συνοδεύεται απο τη φωνή του υπαλλήλου, η οποία μου λέει "Δεσποινίς δεν μπορώ να σας το βγάλω, η φωτοτυπία της φωτοτυπίας της βεβαίωσης πρέπει να είναι επικυρωμένη, και πρέπει να έρθετε πριν από την ημερομηνία που γράφει η αίτηση,ελάτε αύριο και φέρτε και διαβατήριο"
Η διαφραγματική αναπνοή πάει στο διάολο. "Μα πήρα τηλέφωνο χτες και μου είπαν ότι η φωτοτυπία δεν χρειάζεται να είναι επικυρωμένη, αχ δεν το πιστεύω, μη μου το κάνετε αυτό" Η φέικ αυτοπεποίθηση μου έχει πάει στο διάολο και μου ανεβαίνουν διόλου φέικ δάκρυα νεύρων στα μάτια.Ο υπάλληλος μπορεί να αντιδράσει με σταρχιδισμό, η αν πέσω σε κάναν ευαίσθητο, θα συμβεί το εξής. "ΚΩΣΤΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΑΠΟΤΕΤΟΙΟ Η ΦΩΤΟΤΥΠΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΟΤΥΠΙΑΣ ΤΗΣ ΒΕΒΑΙΩΣΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΥΡΩΜΕΝΗ ΕΤΣΙ? ΝΑ ΤΗΣ ΤΟ ΒΓΑΛΩ?"Απ το βάθος μπορεί και ν ακουστεί ένα "ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ, Η ΕΠΙΚΥΡΩΜΕΝΗ ΦΩΤΟΤΥΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΤΑΛΛΟ, ΒΓΑΛΤΗΣ ΤΟ ΑΠΟΤΕΤΟΙΟ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕ"
Ενα χαμόγελο διαγράφεται στο παραλίγο ξεφτιλιστικά κλαμμένο μούτρο μου. Η φάτσα απόλυτης απελπισίας μετατρέπεται σε φάτσα απόλυτης έκστασης. "Αχ πάλι καλά! Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!"Για λίγα δευτερόλεπτα είμαι έτοιμη να κάτσω στον υπάλληλο. Μετά συνέρχομαι, ξανατινάζομαι με αυτοπεποίθηση, και φεύγω κουνώντας τον κώλο μου με επιτυχία.
Μόλις βγώ από το κτίριο κρατάω το αποτέτοιο παραμάσχαλα σαν να ήτο τοπολυτιμότεροπράμαστον κόσμο. Χαμογελάω στους περαστικούς και παίρνω τηλέφωνα για να πω "Εβγαλα αποτέτοιο!!!! Μαλάκα έβγαλα αποτέτοιο!! Παραλίγο δε θα μου το βγάζανε αλλά μου το βγάλανε!! Αααχ!!"
Και μετά αγαπάω όλο τον κόσμο.Αν όμως χρειαστεί τελικά να επιστρέψω την επόμενη μέρα με διαβατήριο, πιστοποιητικό μελλοντικού θανάτου και βεβαίωση ότι επιβεβαιώνεται η επικυρωμένη βεβαίωση, καλύτερα να μην είστε μπροστά μου.
Αυτά. Μου εύχομαι καλή επιτυχία για αύριο.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)